Ο βυθός, τι είναι ο βυθός;

στον βυθό,
χωρίς αναπνοή,
λίγο πριν αρχίσω να πνίγομαι,
νιώθω ότι όντως αναπνέω
χωρίς να με κουράζει ο ήχος
της αναπνοής μου.
στον βυθό αυτό,
ακουμπάμε, ή καλύτερα πετάμε
τους εαυτούς μας
σαν κλειδιά.
ο βυθός είναι ακατάστατος
ο βυθός είναι η κουζίνα ενός εργένη.
τα πιάτα είναι η εναρμονισμένη
μοναξιά.
καταπιάνομαι με μια στοίβα
από δαύτα
κι έχω χαθεί ολοκληρωτικά.
δεν είμαι πια εγώ,
αλλά η μοναξιά αυτού του σπιτιού
που βρίσκομαι•
αυτής της κουζίνας,
αυτού του βυθού,
αυτής της άηχης αναπνοής.
έρχεται η αγάπη
και φεύγει
κι εγώ που έχω διαβάσει τον Στήβενσον
ξέρω ότι πρέπει να την καλωσορίσω
και να την αποχαιρετήσω.
αυτό είναι το μόνο που σου ζητάει
η αγάπη.
τι μας τρόμαξε,
κι άραγε θα μπορέσουμε ποτέ να
ξανακούσουμε την ανάσα μας,
χωρίς να ακούμε μαζί και τη μοναξιά;

Ετερόφωτα

Σαν πει ένας άνθρωπος το -«φτάνει»-
και πέσει, τα αστέρια δεν κάνουνε ευχή·
γιατί, μπορεί να ʼχει κι ο ουρανός τις μαύρες του,
μα ξέρουν θετικά πως
κι αν ακόμη πάει να τους τελειώσει,
στο δίπλα μπαλκονάκι ένα άλλο άστρο
έχει παραπανίσια φωτεινότητα.

Ο κύκλος της ζωής ενός Τρελού

Γεννώμεθα.
Ακροβατούμε.
Γκρεμιζόμεθα.
Ζουρλομανδυοενδυόμεθα,
όμως ακόμη Αναζητούμε
την άκρη αυτού του νήματος.

Έλα και πάρ’ τη

Τα πεζοδρόμια είναι χαρακώματα
που τις αυγές συνωστίζεται πάνω τους
πηχτή η μονότονη εξαχρείωσή μας.

Τα γραφεία είναι πεδία μαχών
που τʼ απογεύματα οι προϊστάμενοι τραυματιοφορείς
σέρνουν όσους κατεβλήθησαν
απʼ τη λογιστική επανάληψη.

Οι κάμαρες είναι αναρρωτήρια
που αποστειρωμένα αναδύουν τη φορμόλη
των γενναίων που θέλουν νʼ αναγεννηθούν
γιʼ άλλη μια μέρα νεκρώσιμης υπερέντασης.

Και τα ποιήματα μου είναι μικρά ταφικά μνημεία
τυλιγμένα σε αμείλικτες πρασινάδες
που τα τραβούν αμετάκλητα στο χώμα.

Γιατί όλα πρέπει να θαφτούν
είναι μοίρα, είναι αλγόριθμος.
Σε κατριγιέ τετράδια αφήνουμε το γενετικό υλικό μας.
Οισελίδεςτωνμεγάλωνντοσιέξεχειλίζουνσάρκες
από εμάς που μοιρολατρήσαμε
σε στάση αναμονής.

Και λερώσαμε τη νοσταλγία μας με παθητικότητα,
και δεν κλείσαμε με πάταγο
τα μεγάλα δικονομικά βιβλία και τους Κώδικες

να σηκωθούμε
να πατήσουμε επί πτωμάτων αν χρειάζεται
να πάμε να κερδίσουμε
την αθωότητά μας.

Άσαρκη

Αν δεν είχα σάρκα
θα ʽμπαινε ο άνεμος
μες τα στήθια μου
Η θάλασσα θα μου
ʽβαφε διάφανα
τα μαλλιά

Αν δεν είχα σάρκα
τʼ άγγιγμά μου θα σας
ζέσταινε το αίμα
η ανάσα μου θα σας
πάγωνε τα σωθικά.

Κι έτσι,
χωρίς σάρκα
άυλη
θα σας αγκάλιαζα σφικτά
και θα ανάσαινα βαθιά
μες την καρδιά σας..

Πρώτη

ιπτάμενο στον αέρα/ φύλλο/
έχει την μορφή μάζας/ άμορφο με τόξο/
που και που χρωματίζει κιόλας/ δείχνει θράσος/
θάρρος μαζεύτηκε ψηλά/ λόγος στην πτώση/
ιπτάμενο στον αέρα/ φτερό/
λευκό με λωρίδες/ γνώριμο στην όψη, Άτλας/
φέρει στους ώμους θόλο/ άνιση μάχη/
για κάθε αντικείμενο/ με κεφαλαίο γράμμα, άλφα /
με κεραία ή χωρίς/ κέρατα χρυσά, νομίσματα/
επινοεί κάθε είδους ηχώ/ σε καταλήξεις με περιπτύξεις/
πάντα στο κενό η αίσθηση/ κοντά στο κενό/ πιο κοντά/
παραίσθηση/.y