Βαρύ είναι το χώμα που με σκεπάζει.
Ανάπαυση καμία δεν βρίσκω
στης γης καθώς είμαι τα σπλάχνα.
Στου τάφου μου τα βάθη
ασφυκτικά τρυπώνουν τα σκουλήκια στα μάτια μου.
Την ίριδα ροκανίζουν, το Θάνατο μην δω να καλπάζει.
Ένας ολόκληρος του κρανίου θίασος στήθηκε
πάνω από τον τάφο μου.
Του τσίρκου οι παλιάτσοι κι οι αρλεκίνοι
με βαριά βήματα χορεύουν
του θανάτου μου την παντομίμα.
Κι ένας σαλός ποδηλάτης οργώνει
με τους αγκάθινους τροχούς του
τα σπαρμένα στη γη κόκκαλά μου.

Ι.

Πήλινο ειδώλιο φτερωτού Έρωτα

από τη γη της Μακεδονίας –

ηδονή σκεπασμένη με χώμα

και υγρασία

από τους έρωτες

θυμάμαι μόνο τη μυρωδιά τους

από τη σάρκα

μόνο τη θέρμη της

όλα τα κορμιά στο τέλος

υπήρξαν ένα κορμί

κάποτε πιάνει βροχή

οι σταγόνες καταποντίζουν τα λάθη μου

καιροσκοπώ –

δεν μένει χρόνος για ελπίδες

Ποίηση είναι οι στιγμές

Που ερωτεύονται κεραυνοβόλα λέξεις

Αν τύχει και κρατήσει ο έρωτας

Περνάει ο δεσμός τους  στην αθανασία

*

Ποίηση είναι η ηλεκτρική εκκένωση

Που προκαλεί ο κεραυνός των λέξεων

Χωρίς μεν κίνδυνο ζωής,

Αλλά με αίσθηση θανάτου

Μουσικές καρέκλες

Η μουσική ξεκίνησε
παίκτες προβάλλονται στον κύκλο
Πολίτευμα το κασετόφωνο
αναβοσβήνοντας
παίζει ρόλο ενεργό
στους υποψήφιους
για τη μοναδική θέση
Κανείς δεν στέκεται
κι ο τελευταίος στον θρόνο
βολεμένος
Η μουσική σταμάτησε
Νοθεία το παιχνίδι
Δύο μοιράστηκαν το κάθισμα
κόντρα στον παιδικό κανόνα και τον νόμο

Ξέρω πως…

Ξέρω πως στ’ ανθηρά περβόλια νιοι εργάτες γης
τσάκισαν μέση και χέρια μαζεύοντας αχλάδια
να ‘κονομήσει ο έμπορος.
Μα μην το πεις του ποιητή.
Τους είδα με τα μάτια μου να γλιστράν πάνω
στο σκουριασμένο σίδερο και
με μώλωπες στο σπίτι να γυρνάν.
Μα μην το πεις του ποιητή.
Ακόμα ξέρω πως κάποιου η γυναίκα γεννούσε
Και κάποιος άλλος πάσχιζε να κολλήσει ένσημα
μπας κι επιτέλους ησυχάσει.
Μα μην το πεις του ποιητή.