Το σπίτι

Ας ανεγερθεί το σπίτι πρώτα.
Μ’ ασβεστωμένους τοίχους κατάλευκους
σαν το φόρεμα της Έμιλι Ντίκινσον.
Με κάγκελα ψηλά, μαύρο μαντέμι λαμπερό
σαν της προγιαγιάς μου το τσεμπέρι
εκεί, στις εκβολές του Αλιάκμονα.
Μ’ έναν κισσό αναρριχώμενο
σαν θλίψη αναρριχώμενη σε γέλιο βαθύ.
Παράθυρα να μην υπάρχουν.
Ίσως κάπου, κάτω χαμηλά, σε μια γωνιά
ξεχασμένη, μια μικρή πορτούλα σκύλου
ίσα που να χωρά κεφάλι ανθρώπου
ν’ αντικρίζει μια στιγμή το φως
και να μαζεύεται πάλι μέσα.

Ας ανεγερθεί το σπίτι πρώτα.
Θα βρεθεί ύστερα κι ο Ποιητής
να τ’ αγοράσει.

Ερήσθω εν παρόδω εντός ερήμου
Εκείθεν στέκει όνος , απεγνωσμένα πειναλέων
Και διψάσας ένα βήμα προ τον χαμό
Ποίος θα εφροντίσει τον κακόμοιρο τον γερό
Ξεροκέφαλο κούτσουρο να εγλιτωσεί τον θάνατον
Για ένα καλό δεν ζούμε σ αυτόν τον κόσμο τον στραβό ;

Ήταν ερωτευμένος και χαμένος
Ένα κορμί από του καημού τον πόνο τσακισμένο
Τα τσαλίμια της γαιδουρίνας του σαλέψαν το νιονιό
Και στην τρέλα του απάνω άρπαξε γκαρίζοντας
Έναν εκ των αντεραστών τον πιο μεγάλο

ΒΙΝΣΕΝΤ ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ

Λένε πως αυτοκτόνησες:
δε σε θυμάμαι έτσι.
Κι εκείνο το αυτί
για πάντα κλεισμένο ας μένει
σε κείνο το κουτί
σαν ένα κοχύλι.
Σε θυμάμαι στον γαλάζιο ουρανό
να ξεδιπλώνεις
το φωτεινό της αγκαλιάς σου πάπλωμα
πάνω σε φαύλο και ωραίο.
Σε θυμάμαι να μιλάς
τη γλώσσα του χρόνου με θροΐσματα
και τον νυχτερινό ουρανό να τον καρφώνεις
αφήνοντας σα φωτεινές
πύλες τ’ αστέρια σου
για Κείνο που απ’ την Ομορφιά
είναι πιο ωραίο.
Σε θυμάμαι να μπαλώνεις τη στοργή
για να ντύσεις τους ανθρώπους
όταν εσύ κρύωνες
περισσότερο απ’ όλους.
Το γιγάντιο σου δρασκέλισμα
σα γέλιου απόηχος να χαϊδεύει
τα κεφαλάκια των σταχυών
που είχαν γίνει μαθητές σου.
Κάθε καλύβα σα ναό
προσεκτικά να ετοιμάζεις
που αφηγείται η όψη του
τις ιστορίες των κατοίκων.
Μα πιο πολύ τα δάχτυλα
τα δάχτυλά σου θα θυμάμαι
που τα ηλιοτρόπια στο βάζο έβαζαν
όπως πατέρας κοιμίζει το παιδί του.

Σιγαρέτο

Εγώ ειμί το σιγαρέτο
της απόλαυσης καμάρι
και της λύπης κολλητάρι.

Απόλαυση σαν δίδω στον κοσμάκι
με κατηγορούν
πως τους δίδω και φαρμάκι!

Μα τι είδους βλαξ λέγει τέτοιες ανοησίες!
Θαρρεί πως απόλαυση θα λάβει,
δίχως την ζωή του να πικράνει;

Άλλωστε… τι νόημα θα είχε η ευτυχία
δίχως την δυστυχία;
Ούτε που θα το διέκρινα…

Μάλιστα με κατηγορούν πλέον
ότι απειλώ να τους σκοτώσω
και ζητούν την ύπαρξή μου ν’ ακυρώσω!

Λέγουν ότι…
μολύνω το περιβάλλον και
δεν ξέρω κι εγώ τι άλλον…

Λοιπόν! Προτείνω τους ανθρώπους ν’ ακυρώσω
που τόσο την ίδια την ζωή έχουν μολύνει
ώστε δεν θα τους αντέχει ούτε και ‘κείνη.

Εγώ ειμί το σιγαρέτο,
ο αριθμητής και ο παρονομαστής σου
και δεν προβλέπω να ζεις, αν με βγάλεις απ’ την ζωή σου.

Σήμερα, 2022, η λέξη «ποιητής» δε θυμίζει εποχή.
Υπάρχει βαθιά πίστη πως κάθε γενιά είναι ύποπτη στα
ομολογούμενα αδίστακτα στοιχεία της αθανασίας.
Σκεφτείτε δυνατά και θα βρείτε νερό.
Θάνατος ανεξίτηλο μελάνι γεμάτο μαύρο.
Ο σκηνοθέτης, ένας θαυματοποιός:
υποψιάζομαι πιο πεζές τις καθημερινές δουλειές ή,
έστω, τις θυσίες του πνεύματος.
Ο,τι προλάβουμε.
Δεν είναι παρήγορο ότι είναι Σεπτέμβριος;