Άγραφος πίναξ;

       [Tabula rasa?]

Eίναι μια οποιαδήποτε βραδιά,

την διασχίζουνε τα τραμ μισοάδεια

στο δρόμο για να ξεδιψάσουν άνεμο.

Με βλέπεις που προχωρώ όπως με ξέρεις

μέσα σε συνοικίες δίχως μνήμη;

Φορώ γραβάτα κρεμ, βάρος παλιό

από πόθους

περιμένω μονάχα το θάνατο

κάθε πράγματος που θα ’πρεπε να με αγγίζει.

(Από τη συλλογή Linea K, 1951)

ΑΝ ΕΙΜΑΙ

Αν είμαι κόκαλο ποτισμένο με οξύ και δάκρυα

σταματημένους ήλιους αν έχω στα βλέφαρα μου

αν είμαι συκώτι μεθυσμένο που πρήζεται

και δεν αντέχει την οδύνη του

αν είμαι δέρμα που βαραίνει και πιέζει το κρέας

αν είμαι σώμα που υποφέρει

μπορώ να είμαι και φτερό, πουλί, αερόστατο

μπορώ να είμαι ρίζα που ανεβαίνει

βεγγαλικό που σκάει

την ουσία μου ν’ αναλίσκω μπορώ

με κρότο τα μυρμήγκια να εντυπωσιάζω.

`

*

FALLS ICH BIN

Falls ichKnochen bin, getränkt mit Säure und Tränen

stehengebliebene Sonnen falls ich unter meinen Lidern habe

falls ich betrunkene Leber bin, die anschwellt

und ihren Schmerz nicht erträgt

falls ich Haut bin, die das Fleisch belastet und bedrängt

falls ich leidender Körper bin

kann ich auch Feder, Vogel, Heißluftballonsein

ich kann hinaufsteigende Wurzel sein

platzendes Feuerwerk

mein Wesen aufbrauchen kann ich

knallend die Ameisen beeindrucken.

Τερτσίνες

1.
Για το εφήμερο

Ακόμη νιώθω την πνοή στο δέρμα επάνω·
πώς γίνεται, αυτές οι κοντινές οι μέρες
να ‘χουν περάσει – και για πάντα να τις χάνω;

Ω – τούτο ‘ναι πολύ βαθύ να το συλλάβεις,
φριχτό πολύ για μοιρολόγια και φοβέρες·
πώς όλα φεύγουν, πάνε, πριν το καταλάβεις,

και πώς κι ο εαυτός μου, δίχως φραγμό κανένα,
ξεγλίστρησε μέσα από ένα μικρό παιδί,
με μάτια πλέον, λες σκύλου – σιωπηλά και ξένα.

Κι εκείνο: ότι ήμουν πριν κι από γεννησιμιού μου,
κι οι πρόγονοι μου, πλέον βαθιά μέσα στη γη,
μοιάζουν μαζί μου όπως οι τρίχες του μαλλιού μου,

μαζί μου είν’ ένα όπως οι τρίχες του μαλλιού μου.

᾽Επιμέλεια Δημήτρης ᾽Αρμάος
Εἰκονογράϕηση W. Heath Robinson

ΠΡΟΛΟΓΟΣ (“Preface”, 1829 ~ “Introduction”, 1831· βλ. καὶ “Romance”, 1843)

`

ΤΟ ΕΙΔΥΛΛΙΟ, ποὺ ὅλο νύστα τραγουδᾶ

μὲ διπλωμένα τὰ ϕτερά,

μέσα στὰ ϕύλλα ποὺ θροΐζουν

πάνω ἀπὸ λίμνην ἡσκιερή,

ἤτανε παπαγάλος πλουμιστὸς γιὰ μέ –κοινότατο πουλί–

ποὺ μοῦ ᾽μαθε τ᾽ ἀλϕάβητό μου,

τὶς πρῶτες λέξεις μου νὰ πῶ,

σὰν τριγυρνοῦσα στ᾽ ἄγρια δάση,

παιδί – μὲ βλέμμα γνωστικό.

᾽Αλλὰ οἱ χρονιὲς ποὺ ἀκολουθῆσαν

ἄγριες πολὺ γιὰ μουσικές,

ἐτοῦτες οἱ χρονιὲς κυλῆσαν

σαν  καταιγίδες τροπικές,

πού, ὅταν οἱ λάμψεις ξεψυχοῦσαν

στοὺς ταραγμένους οὐρανούς,

ϕαινόνταν μὲς στοὺς κεραυνοὺς

παντοῦ σκοτάδια ἐκεῖ ψηλά –

μὰ τὰ σκοτάδια ϕῶς σκορποῦσαν

στῆς ἀστραπῆς τ᾽ ἄσπρα ϕτερά.

Θα ‘λεγε κανείς πως οι δρόμοι γλυκά ρέουν προς τη  νύχτα.

Τα φώτα δεν είναι τόσο ζωντανά για να  καταφέρουν ν’ αποκαλύψουν το μυστικό,

το μυστικό που οι άνθρωποι που πηγαινοέρχονται γνωρίζουν,

γιατί άπαντες βρίσκονται εντός του

και δεν θα κέρδιζες τίποτα σπάζοντας το σε χίλια κομμάτια

εάν, αντιθέτως, είναι τόσο απολαυστικό  να το κρατάς κρυφό

και να το μοιράζεσαι μόνο με το εκλεκτό πρόσωπο.

Εάν ο καθείς έλεγε σε μια δεδομένη στιγμή,

σε μια μόνο λέξη, αυτό που σκέφτεται,

τα   πέντε γράμματα του «ΠΟΘΟΥ»  θα σχημάτιζαν μια τεράστια ουλή,

έναν αστερισμό  πιο παλιό και πιο ζωντανό  από τους υπόλοιπους.

Κι αυτός ο αστερισμός θα ήταν σαν φλεγόμενη συνεύρεση

στο βαθύ σώμα  της νύχτας,

ή, καλύτερα, σαν τα  Δίδυμα  που για πρώτη φορά στη ζωή τους

κοιτιούνται  κατάματα και αγκαλιάζονται για πάντα.