`

1.

Να σου έκαμα ένα μεγάλο ερωτικό βιβλίο

Αν έγραφα ένα ερωτικό βιβλίο για σένα,
Τα φλογερά τα μάτια σου τα παραπονεμένα,
θα τa’βαζα στο εξώφυλλο το πλατύ,
και στο μελάνι τ’αρωμα της πνοής σου θα έδινα
και όλα τα αρώματα του κόσμου
ας αισθανόντουσαν φτωχά τα καημένα.

Στην πρώτη σελίδα θα έγραφα σαν νa’μουν ακόμα παιδί:
“..Σ’αγαπώ πολύ, που μ΄αγαπάς εσύ!”
Μετέπειτα στις άλλες σελίδες, αχ αυτό εννοείται,
Αγάπη…
και πρόσθεσε και πόθος για μια γυναίκα μοναδική…

Στη συνέχεια, κάπου στη μέση εκείνου του βιβλίου
μερικές σελίδες…
Όλες άδειες, λευκές,
Με αόρατο μελάνι γραμμένες,
από εκείνες
που ο αναγνώστης μόνος του θα τις διανοηθεί.
Για κακή μας τύχη δεν δημοσιέυονται,
Γιατί ανήθικες λέγονται, ε ποιός ξέρει γιατί.

Εκείνες οι άδειες σελίδες, λευκές σαν και αυτές
και το μέλι και το βογκιτό, που ρέει μες τη μέση
Δυο σάρκινους σταυρούς,
Που γεμίζουν με καρφιά
και κανένας δεν πεθαίνει έτσι απλά.

Η εκτύπωση, αυτό εννοείται, θα είναι ένα αντίγραφο μοναδικό
και το χαρτί, αχ, αυτό το χαρτί θα είναι ματ ρουμπινί.
για βραβείο αυτό το τελευταίο που δεν εδόθην ποτέ, το αθάνατο φιλί
χωρίς νούμερο,
χωρίς ημερομηνεία ακριβή…

Αν σου κάμω ενα μεγάλο ερωτικό βιβλίο
Στην τελευταία σελίδα θα πεθάνω
(το ξέρω εδώ και χρόνια αγάπη μου μονάκριβη)
Για αυτό δεν τη γράφω, δεν θα χρειαστεί.
Γιατί ποιός εκδοτικός οίκος θα ασχολείται
με μια τελετή θανάτου ποιητή.

`

Φόβος

[Angst]

Ο φόβος έρχεται, φεύγει. Ό,τι καλύτερο έχεις

είναι κιόλας προδομένο, πουλημένο.

Το ποντίκι-χορευτής γυρνούσε ολοένα, γύρω γύρω,

κείνο που κρατούσα μες στο κλουβί σαν ήμουνα παιδί.

Έτσι έτρεχε: γύρω γύρω ως το θάνατό του.

Ζάλη μου ʼρχεται και παρατηρώ:

δώθε πεθαίνει το ʼνα μου χέρι, κει ένα πόδι.

Να είναι λοιπόν ο άνθρωπος το άρρωστο ζώο;

Είτε είναι Χέγκελ ή Χάιντεγγερ – το «Είναι προς Θάνατον»

ή μια «υπονομευση της κοινής γνώμης»:

το νιώθω, πόσο είναι πράγμα θνησιγενές η ανάσα,

μια στάλα για αναπαραγωγή, χνάρι ισχνό.

`

1.

1.Η νύχτα στο έπος

Πάνω στην άρπα της μοναξιάς στη ψυχή και στα μάτια
κραυγάζει το πτηνό της καρδιάς μου μοιρολόι
το αιματηρό ρεφρέν βαθιά μεσ’την καρδιά μου
αν το δάκρυ ηταν νύχτα, η μήπως η νύχτα δάκρυα.

Το τραγούδι μου έκλαιγε και έσκιζε τη μαύρη νύχτα
και τ’αστέρια σβήνανε βαθιά, τρέμοντας εκεί πέρα
σαν στίχοι επιτάφιου με θερίζανε μεσουρανού
αν η νύχτα ήταν προσευχή η μήπως η προσευχή ήταν νύχτα.

Στην εκκλησιά μακριά απ τον εαυτό μου όπου δεν ακούει ο θεός
με τον άνεμο που σβήνει κεριά και βλέμματα δικά μας
σε βλέπω και πεθαίνω κοιτάζοντας μες στο βαθύ σκοτάδι
όταν πάνω απ’τον τάφο της νύχτας μου απλώνεσαι σαν σταυρός.
΄

2.

H θάλασσα

Μια λέξη αστράφτει σαν πανί στον ορίζοντα εκεί
κραυγάζει το άπειρο στο κενό ένα πανί.
Εγώ-σάρκα κοιματιστός απορροφούμαι γαλάζιος
με τα πικρά ιόντα κλαίω στη σιγή
τη σιωπή όπου δεν πεθαίνεις εσύ.

Όλη η ζωή σου…η κατάκτηση ενός καιρού
του χρόνου που έχει μονάχα μια μεγαλειώδη στιγμή
το θανατηφόρο νόημα αν ήμουν εγώ ο πνιγμένος
η εσύ πνίγηκες τόσο όμορφα
μες στο βλέμμα μου το βαθύ.

Μια λέξη, ενα πανί,ενα μαντάτο καμένο στάχτη:
η μεγάλη μας φιδογυριστή πομπή.
Είναι ότι απόψε έχει μείνει απο την μοίρα μας
δεμένη με το τόσο λεπτό νήμα
στη δική σου μοιραία ακτή.

FEDRO

I

A orillas de Iliso,
lector,
he pulido las mágicas aristas
de estas hojas
con mis manos cansadas por la edad
y con mis ojos tristes.
Si tanto fuese el don
de las divinas aguas y las ninfas,
que estos versos,
levísimos aún,
llegasen a las márgenes de Tarsis
sobre la popa adulta del navio,
me entregaré gozoso al sueño de la muerte,
tan tímida y cercana,
bajo esta nube en celo de los olmos.

ΦΑΙΔΡΟΣ

Ι

Στις όχθες του Ιλισού,
αναγνώστη,
έχω λειάνει τα μαγικά άγανα
απʼ αυτά τα φύλλα
με τα χέρια μου κουρασμένα απʼ τα χρόνια
και με τα θλιμμένα μου μάτια.
Αν τόσο μεγάλο ήταν το δώρο
των θεϊκών νερών και των Νυμφών,
που αυτοί οι στίχοι,
ασήμαντοι ακόμα,
έφθαναν ως τα όρια της Ταρσούς
πάνω στην παλιά πρύμνη του πλοίου,
θα παραδοθώ απολαυστικά στον ύπνο του θανάτου,
τον τόσο ανάλαφρο και κοντινό,
κάτω απʼ αυτό το σύννεφο στον οργασμό των φτελιών.

`

Ο ποιητής ρωτάει για τη Στέλλα

Κρίνε θεϊκέ, κρίνε των Ευαγγελισμών ∙
κρίνε, πρίγκιπα ανθηρέ,
ευωδιαστέ αδερφέ των αγνών αστεριών,
των Απρίληδων κόσμημα.

Σε σένα τα λευκά εγερτήρια των βασιλικών πάρκων,
οι λαιμοί των κύκνων,
οι μυστικιστικές στροφές των ουράνιων ψαλμών,
και στο ιερό στερέωμα των παρθένων το χέρι.

Κρίνε, στόμα από χιόνι όπου τα γλυκά της χείλη
σαν αποτύπωμα αφήνει η Άνοιξη,
δεν κυλάει στις φλέβες σου, το αίμα των άσωτων ρόδων,
παρά το πιοτό το εξαίσιο των μεγαλόπρεπων ανθών.

Κρίνε βασιλικέ και λυρικέ
που γεννιέσαι με το πάλλευκο της ευγενούς όστιας
των καλοκάγαθων μαργαριταριών,
και του αλέκιαστου λινού των ιερών αμφίων,
έχεις άραγε δει το πέταγμα της ψυχής της Στέλλας μου,
της αδερφής της Λίγειας , που γιʼ αυτήν το τραγούδι μου
κάποιες φορές είναι τόσο θλιμμένο;