Γαλήνη πάνω στην άδουσα αναλαμπή των νερών
Που συγκρούονται   όπως οι ώμοι του πλήθους
Γαλήνη στη θάλασσα στα κύματα της καλής θέλησης
Γαλήνη  στων ναυαγών την επιτύμβια στήλη
Γαλήνη  στα τύμπανα της περηφάνειας και στις ζοφερές κόρες των ματιών
Κι αν είμαι εγώ  ο μεταφραστής των κυμάτων
Γαλήνη  και σε μένα.

Και να εδώ το εκμαγείο γεμάτο με του πεπρωμένου τα θρύψαλα
Το εκμαγείο της εκδίκησης
Με οργισμένες φράσεις να ξεκολλούν απ’ τα χείλη
Και να εδώ το εκμαγείο όλο χάρη
Όταν είσαι γλυκιά  και βρίσκεσαι  εδώ υπνωτισμένη απ’  τα άστρα

Και να εδώ ο ανεξάντλητος θάνατος απ’ αρχής  κόσμου
Γιατί κάποια μέρα κανείς δεν θα κάνει τον περίπατο του στον χρόνο
Κανείς κατά μήκος του απολιθωμένου χρόνου των πεθαμένων πλανητών

Αυτή είναι η θάλασσα
Η θάλασσα με τα δικά  της τα κύματα
Με τις δικές της αισθήσεις
Η θάλασσα πασχίζοντας  να σπάσει τα δεσμά της
Θέλοντας να μιμηθεί την αιωνιότητα
Θέλοντας να είναι πνεύμονας   ή πούσι  πονεμένων πουλιών
Ή ο κήπος των άστρων που βαραίνουν στον ουρανό
Πάνω στα ερέβη που σέρνουμε μαζί μας
Ή και που ακόμη μας σέρνουν
Όταν αίφνης πετούν όλα τα περιστέρια της σελήνης
Και γίνεται πιο σκοτεινή  απ’ τα σταυροδρόμια του θανάτου

MANTLE

Later, on arriving at an inn, I loosened my horses. I found them long after at α rally while everyone mourned an uprising that never took place. Suddenly, there was a cloudburst, and we wrapped ourselves in the sheets of the central hospital swaying at the windows. A little beyond, we looked at the dreary buildings (later on they were forgotten as poorhouses). Then, they say, during the heavy fog at the time, the insane and those to be committed escaped. A little higher, hardly visible, was the phonograph, and the voice could be heard below in the stagnant waters. “I happened to be here in these places long before. I’m not a stranger.”

I was in the ramparts.
Fencing with the ancestors,
Fencing with the winds.

*

CONCERT

Early on
when my concert was first heard
in the world, it followed
the humble path of inglorious precursors,
shading places
during hours of rest.
Remaining silent in the evening lights,
it awaited the heaviest and most unbearable night,
where in the panic of the profoundest remembrance,
in the bleeding gallop of wonder,
in the accelerated agitation
and the distances’ anguished voices,
radiant, candle-lit, my concert will rise
and perform the symphony of terror,
at full volume in the heavens.

Τι αξίζει, αν στην ατάραχη γωνιά μου
σαν οκνός βασιλιάς στέκω στο πλάγι
γριάς συντρόφισσας και σωστά μοιράζω
το δίκιο στους ανίδεους ανθρώπους,
που τρώνε, θησαυρίζουν και κοιμούνται
και δε με νιώθουν! Δεν μπορώ να πάψω
να γυροφέρνω πάντα σε ταξίδια·
θέλω να πιω της ζωής τη στερνή στάλα.
Εχάρηκα πολλά, πολλά έχω πάθει
μονάχος μου ή με όσους μ’ αγαπούσαν
πότε σε ξένη γη, πότε στα μάκρη
σκοτεινού πολυκύμαντου πελάγου.
Τ’ όνομά μου εδιαλάλησεν η φήμη
κι η αχόρταγη καρδιά καινούριο πόθο
πάντα γρικάει κι ας έμαθα κι ας είδα
σε άλλες χώρες πώς ζουν, πώς κυβερνάνε.
Κι εγώ στερνός δεν είμαι, αφού με σέβας
με δέχτηκαν παντού κι έχω γνωρίσει
της μάχης το μεθύσι, πολεμώντας
με τους όμοιους μου μόνο μες στους κάμπους
τους βοερούς κι ανεμόδαρτους της Τροίας.

Paolo Volponi

Το τέλος του καλοκαιριού

     [La fine dell’estate]

Πεθαίνουν απόψε

τα ζουζούνια που φέρνανε τα φώτα

στις νύχτες μου τις ξάστερες

πλάι στο ποτάμι∙

αλίμονο, τα σκοτώνει

με κρύφια αγωνία ανάμεσα στα φυλλώματα

το πρώτο τραγούδισμα του ανέμου.

Κι έτσι ο βαθυκόκκινος  σκορπιός

που τ’ Αυγούστου ο τέτανος

ανέβασε στην πέτρα

παιχνιδάκι είναι σκιασμένο∙

και το τριζόνι κουβαλάει τη νύχτα

με τ’ αμέτρητα άστρα χαραγμένα

στου τζίτζικα την πλάτη.

Το τέλος του καλοκαιριού

αρχέγονο με ξαφνίζει∙

το πέρασμα κρατάω

σαν το βράχο τον ασάλευτο,

κείνον που τίποτα δεν τον αλλάζει

παρά μόνο ένα ματάκι απ’ το μούσκλο

κι απ’ το χρώμα μια σκιά.

Στο βλέμμα μου απάνω

το στυλωμένο στο ρέμα

σάμπως να βρίσκει σε ξέρα

ρυτιδώνεται το νερό∙

(κει πέρα τριποδίζει μια αράχνη

τις τελευταίες της ακροβασίες).

Κάθε στιγμή σιωπηλή

στον ουρανό γεννιέται

αστέρι με ουρά φαρμακερή.

Και τώρα οι φύλακες των αμπελιών

ετοιμάζουνε για μένα

τις σφαίρες τους από αλάτι.

Οι τυφλοί Ινδιάνοι

Ας ανοίξουμε έναν δρόμο στον αέρα,
για να κοιταχτούμε,
ας γυρέψουμε μια γωνιά στον αέρα
για να πλαγιάσουμε.
Δίχως φως το κορμί
με φωτιά μονάχα.
Ετούτο το χρώμα του ίσκιου έχει την όψη σου.
Ετούτο το χρώμα του ίσκιου είναι της ψυχής σου ο ίσκιος.
Ας ανοίξουμε έναν δρόμο στον αέρα
με το μπράτσο σου.
Εάν δεν σε βλέπουν τα μάτια μου, ας σε δει
η σάρκα μου.
Αχ! Δεν έχουμε φως στο κορμί.
Φωτιά έχουμε.