`

Εγγενής αντίθεση

Το σύμπαν μου όλο
Δυο φωνήεντα
Εύπλαστα και υγρά
Κι ένα σύμφωνο
Σκληρό
Σαρκοβόρο

Εσύ

`

*

Οι Ποιητές

Στον Ηλία Κεφάλα

Στο μυαλό των ποιητών
Ανθίζουν μαργαρίτες
Αντί μεσολόβιων συνδέσεων
Μετωπιαίων λοβών
Και άλλων δυσερμήνευτων τινών
Τινάζουν πέταλα
Με λέξεις από μίσχους
Και κίτρινες στιγμές
Αοριστίας

Είναι λοιπόν για τούτο που αγαπάνε τα λιβάδια;
Αρέσκονται να απλώνονται σε απεραντοσύνη χλωροφύλλης
Με ίχνη από λάσπη στις άκρες των συμφώνων τους
Και μια υποψία βροχής πάνω απ΄ τα φωνήεντά τους

Όταν – σπανίως- έχει αιθρία
Οι λέξεις τους γλιστρούν στιλπνές και φωσφορίζουσες
Ντυμένες τα καλά τους
Σαν έτοιμες για τη γιορτή
Υπεράνω πάσης υποψίας
Σχεδόν αθωωμένες
Για την αγχόνη του δήμιου
Που περνάνε στον λαιμό τους
Κάθε νύχτα

`

1) ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΙ

Καθένας σας κι ένας θίασος .
Με τα σκηνικά του,
με τα σύμβολά του.
Ωδές σε βάρβαρη λαλιά.

Καθένας σας κι ένας περαστικός .
Σαν το τσίρκο με τα μαγικά.
Τείχη, ναοί, ανάκτορα. Όλα θαύματα.
Μιας άλλης, όμως, ανθρωπότητας.

Τη θάλασσα ποιος θα φυράνει;
Καθένας σας κι ένας υλοτόμος ψυχών.
Εμάς ποιος θα μάς νοθεύσει;
Περαστικοί είστε θίασοι.

Ποιος να σπείρει τη θάλασσα μπορεί;
Το αλμυρό νερό σε κερήθρα να βάλει;
Ο κάμπος με τα στάχυα
κρύβει κοχύλια ανάμεσα στις πέτρες.

Στην άμμο κρυμμένοι γλάροι
αναμασούν τους χρυσούς κόκκους της.
Αποδημούν τα ηλιοστάσια
σε τόπους που ανθίζουν λεμονανθοί.

Ήρθατε κι εσείς εξʼ ανατολάς.
Ο θίασος που έμεινε,
που τύλιξε τη σκηνή
με το ξενικό συρματόπλεγμα.

Στη ράχη του Ακρίτα
το στίγμα του θιάσου.
Στα ρηχά της ιστορίας
έριξε άγκυρα το περιπλανώμενο καραβάνι.

Ελληνικοί διθύραμβοι σε ξενόφερτα σκηνικά.
Κανείς δεν θα μάς αλλάξει.
Τα σκηνικά τους μαζεύουν
και τα πολύχρωμά τους πανιά.

Μια σκηνή γυμνή.
Λουσμένη στη θάλασσα.
Απέναντι το σύμπαν μας,
γεμάτο με γαλάζιο φως.

Διαβάστε περισσότερα

Από την Ενότητα: ΠΟΛΥΑΝΔΡΕΙΟ (ΩΧΡΟΛΕΥΚΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑΤΩΠΑ)

Το γυαλόχαρτο

Τα ποιήματα συμβαίνουν με γυαλόχαρτο
τρίβω το χαρτί και βγάζει χόρτα
ανάσκελα βολεύτηκα
και πλέον πλέω στο χώμα
και ονειρεύομαι
σχίζω τις πόλεις μάρμαρα μαζεύω
ψηλά στον ουρανό
και μʼ ένα τρίκυκλο γυρίζω γύρω-γύρω

`

Βρέχει χαρτόνια γύρω μου παντού
μόνο χαρτόνια

*

Μόνο οι νεκροί

Μόνο οι νεκροί δεν ταξιδεύουνε

χωρίς να σκέπτονται σκαλίζουν

μʼ ένα ραβδί στην επιφάνεια του μυαλού μου

φτιάχνουν τετράγωνα πετάγονται καρέκλες

και με το δάχτυλο σχεδιάζουν κύκλους νοερούς

ανάβουν ήλιους που δεν σβήνουν

γυρεύουν τις καταπακτές κατακρημνίζονται

`

έκτοτε με αγνοώ και περιφέρομαι

σε τόπους που θα υπάρξουν

*

Ακολουθώ τις νύχτες
το φεγγάρι, τις σκιές
παίρνω από πίσω τη σκιά μου.
Γιατί τι είναι
ο ποιητής;

Ένα υπάκουο σκυλί
που ιχνεύει τη σκιά του
ψάχνει τα θηράματα
που χτύπησε ο Θεός
να του τα πάει.

*

Μεταποίηση

Καθώς τις νύχτες καθρεφτίζομαι
στις σελίδες με τα παλιά μου ποιήματα
-δεν είναι παρά λίγοι επίμονοι στίχοι-
βλέπω πως η σκιά μου μεγάλωσε
και δε χωρώ στο ποίημα
περισσεύω.
Τότε έγραφα στις αμμουδιές με ήλιο τη σκιά μου
και όπως είπε ο ζωγράφος-χρόνια θήτευε στο φως
το φεγγάρι γεννά τις μεγάλες σκιές
ο ήλιος τις επίμονες.

Μεγάλωσαν οι νύχτες μου
τα σύνεργα πανάλαφρα, βγαίνω με το φεγγάρι
κι όλο προβάρω και φορώ
παλιά, καινούργια ποιήματα
μακριές μεγάλες νύχτες.

4 ποιήματα από την Α’ ενότητα: “25 ποιήματα με αφορμή τον Θουκυδίδη”

Λύτρα

Η ποίηση ως λύτρα
πού ξανακούστηκε.
Σώθηκαν, λέει, τραγουδώντας Ευριπίδη
ανάμεσα σʼ εχθρούς,
καθώς ζητιάνευαν στις πόρτες για ψωμί ή
μπρος στις τράπεζες εζωγρημένοι.
Πώς να αισθάνθηκε ο Ποιητής
ως ποιητής πραγματικής ζωής
χάρη στη μίμησή της
με τέτοιον στέφανο στο μέτωπό του
και με φιλήματα βαριά στα χέρια;
Μπορεί και ενοχές
για όσους δε σωθήκαν.
Επίσης σκέπτομαι το τώρα
κι ότι ο χρόνος μεταφέρει σημασίες,
να παίζουνε οι ποιητές τα σοβαρά παιχνίδια τους.

Μπροστά στις Τράπεζες ξανά
ανάμεσα σʼ εχθρούς ξανά
έχουμε πλήθος ποιητών να τραγουδήσουμε,
αν τέτοια ακόμη κατορθώνει η ποίηση.

*

Μελήσιππος

Θυμόμαστε καμιά φορά
αυτούς που επιγράφουν τα επερχόμενα.
Εγώ θυμήθηκα έναν αρχαίο πρέσβη,
Μελήσιππο Διακρίτου, Λακεδαιμόνιο,
όταν, καθώς προσέγγιζε
τα παραβιασμένα της συνείδησής του σύνορα,
του ήρθε να χρησμοδοτήσει:
«Η μέρα η σημερινή…αρχή μεγάλων κακών…»
Μιλούσε για συγκεκριμένη μέρα,
μιαν ανοιξιάτικη,
τότε που ευνοούσε ο καιρός
να σφαγιάζονται οι νέοι
πάνω στην άνθισή τους
– τώρα μας κάνει κι ο κακός καιρός –
Ούτε που το φαντάστηκε πως η φωνή του
είναι φωνή μελλοντικής χρήσης•
όμως το ίδιο είπε ο Μακρυγιάννης,
το ίδιο είπε το ʼ46 ο πατέρας μου,
το ίδιο είπε σήμερα
κι ο Μιλτιάδης ο περιπτεράς,
καθώς προσέγγιζα να ρίξω μια ματιά
στους μαύρους τίτλους των εφημερίδων.