Ζέφη Δαράκη

Εν μαγεία

`

Δείξτε επιείκεια σε ένα στόμα που ενώ μιλάει ψάχνει και για την αλήθεια (σελ. 138)

Πόσο γοητευτικός αυτός ο «Αόριστος άνθρωπος» στα διηγήματα του ποιητή Σπύρου Λ. Βρεττού, όπου μια ανησυχαστική αχλή απλώνεται αποκαλύπτοντας – καλύπτοντας τα γεγονότα μπροστά στο έκπληκτο βλέμμα μας, ενώ ο πυρήνας τους εκ βαθέων ποιητικός – γιʼ αυτό και αποτόλμησα αυτόν τον σχολιασμό.

Ο Σπύρος Βρεττός έχει δοκιμαστεί πεζογραφικώς, όμως σε αυτά τα διηγήματα συμπλέει η ποιητικότητα με την μαύρη λάμψη της συγκεκριμένης πεζογραφικής γραφής του, όπου ο χρόνος παύει να είναι λέξη.
Καφκικά συμβάντα μη αναμενόμενα διασαλεύουν την καθημερινότητα, απροσδόκητα την ανατρέπουν.
Το φαντασιακό επαναπροσδιορίζεται, δοκιμάζει «πώς μπορεί να κάνει τομή στην φαντασία με μια δόση ισχυρής πραγματικότητας».

Μοιάζει έτσι ξαφνικά σαν κάτω από την παλάμη μας να φτεροκοπάει μια πεταλούδα εν απογνώσει ή να φυτρώνει ένα σαρκοβόρο άνθος.
Απρόσκοπτα και σχεδόν ασθμαίνοντας φτάνεις από «Το ρεπορτάζ» στο τελευταίο διήγημα του βιβλίου.
Και αυτό ναι, είναι ένα εν μαγεία δώρο του συγγραφέα στον αναγνώστη του.

ΤΕΚΜΑΡ

Αμφιβιώ.
Αμφιρρεπές βήμα επί της ισάλου.
Δύο ζωές. Δύο άνθρωποι. Σε ένα σώμα.
Πώς να κρατηθώ στη γη;
Πώς να ανεβώ στον ουρανό;
Ποιός με φυλάκισε εδώ;

Φωνές καταφθάνουν πανταχόθεν.
Πολλά ακούω, ελάχιστα καταλαβαίνω, λιγότερα κρατώ:
«Τούτο εστί το τέκμαρ»
Παρελθόν, παρόν και μέλλον
Εξίσου προσιτά κι αόριστα
Με βασανίζουν.

Γνωστές άμορφες παρουσίες.
΄Αγνωστες μορφές παρούσες.
Σκόρπιος,
Μεταξύ πολλών μονάχος.
Αόριστος,
Πολλά μέρη εις ένα.
Ζωή τετμημένη κι ακόμα τεκμαρτή.
Ένα με την ομίχλη.

`

Η κόκκινη ομπρέλα

Κάτι µεταξύ επτά και οκτώ το πρωί. Γενάρης. Τα Χριστούγεννα ακόµα
στις πλατείες. Το νερό ξεχασµένο παντού. Η κυρία Ηλέκτρα Στασινού
κατέβηκε τη µεγάλη µαρµάρινη σκάλα του µαιευτηρίου
και έφτασε στο κέντρο της πλατείας κρατώντας µια κόκκινη οµπρέλα, δώρο του κό-µητα Καποδίστρια στον πάππου της Νικόλα Στασινό των ανακτόρων. Μόνη, τελείως µόνη, να κρατά ανοιχτή τη µεγάλη κόκκινη
οµπρέλα. Την πλησιάσαµε µε τον τρόπο του ελαφιού που σκύβει να
πιει νερό. Χαµηλόφωνα της τραγουδήσαµε, κυρία Ηλέκτρα, δεν βρέ-
χει. Εκείνη δεν µας απάντησε. Με τον ίδιο ρυθµό επαναλάβαµε δεν
βρέχει, κυρία Ηλέκτρα.
Γύρισε και µας κοίταξε µε στοργή και µε απορία µας είπε: Αυτή
η κόκκινη οµπρέλα είναι το µόνο µου στήριγµα. Είναι το µόνο µου
στήριγµα αυτή η κόκκινη οµπρέλα.

`

*

Η Μοναξιά του Νικολάου Καρούζου

Ο Νίκος Καρούζος µιλούσε συχνά για τη ζωή όπως άκουγαν τα που-
λιά τους ανέµους.
Ο Εντγκάρ Ντεγκά µιλούσε πολύ καλά για το σώµα και σίγουρα
για τη ψυχή των χορευτριών του στη λίµνη των κύκνων.
Αφύλαχτη είναι η ψυχή όταν τη βρίσκει ο βοριάς της µοναξιάς
έγραφε κάπου σε ένα µάρµαρο ο Γιαννούλης Χαλεπάς.
Όσο υπάρχει Ιόνιο, Αιγαίο, Άθως, δεν πρόκειται να χαθούµε ανέ-
φερε ο παππούς Οδυσσέας Ανδρούτσος και επανέλαβε µε τον τρόπο
των βυζαντινών Ελλήνων ο Νικόλαος Καρούζος: Ήξερα για το πώς
και το γιατί των ύµνων για τους αγέρηδες των πελάγων των Ελλήνων.
Με αυτούς, είπε ο Γιάννης Τσαρούχης, ας κεντήσουµε και πάλι τις
σηµαίες των ερώτων µας.

ΤΑΜΕΙΟ ΖΩΗΣ

Όπως οι ίριδες ριγούν στο φως της ειμαρμένης
Όπως φουσκώνουν οι φλέβες του λαιμού
Στην ηδονή και στο σκοτάδι
Έτσι γυρίζει το κλειδί στης κλειδωνιάς τα σκέλια
Εμείς που δεν διστάσαμε ποτέ στʼ όνειρο να χαθούμε
Αναρωτιόμασταν συχνά αν κι έμπειροι αρτεργάτες
Πως θα μπορούσε ένα μόνο καρβέλι ψωμί
Τη συλλογική κι αμάραντη μοναξιά μας να χορτάσει.
Αλυσοδέναμε τότε τα μάτια νʼ αντιδρούμε καλύτερα
Κι ο καθρέφτης ασημένιο θυμίζοντας ιστό
Από αβάσταχτη ράγιζε επιθυμία
Πρώτη φορά που ο αιώνιος ψεύτης ομολογούσε την αλήθεια.

Αργότερα κάναμε ταμείο ζωής, περιμένοντας το ξημέρωμα.

`

Από τις αποκαλύψεις της περσινης χρονιάς στον ποιητικό λόγο, η Πελαγία Φυτοπούλου έρχεται να μας τιμήσει με ποιήματα δυνατά που ωρίμαζαν για χρόνια στη ψυχή και το συναίσθημά της. Ποιήματα κραυγές πληγωμένου θηρίου, ακροβατούν ανάμεσα στην οργή και την ευαισθησία. Περιγραφική ως το μεδούλι, εξομολογητική σαν παιδί, ανασύρει από το βαθύ πηγάδι της ψυχής, το πιο ξεχασμένο κομμάτι μας, το θαμμένο. Η ίδια, ηθοποιός και τραγωδός, δημιουργεί σύγχρονους ήρωες. Τους απ-ελευθερώνει από σωφρονιστήρια ανηλίκων από αποτυχημένους δολοφόνους, από παιδικά τραύματα και από ανεκπλήρωτους έρωτες. Τους ξεγυμνώνει, τους αγκαλιάζει, και τους σαρκάζει και στο τέλος γίνεται η ίδια ο ήρωας. Η ποιητική της συλλογή ”ΚΟΥΚΟΣ” που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2016 από τις εκδόσεις ”θράκα”, έφτασε στα χέρια μου λίαν συντόμως στη μακρινή Ιθάκη όπου ζω και με συνεπήρε. Η συγκίνησή μου αναπάντεχη καθώς η οικειότητα της ποίησής της ήταν μεγάλη για τις λίγες φορές που τη συνάντησα. Καταιγιστική, ανυπότακτη και αναρχική. Όπως και η γραφή της. Μια σύγχρονη τραγωδός του ποιητικού γίγνεσθαι. Μια σύγχρονη «Αντιγόνη ».

`
Γιώργος Δάγλας
`

*****************************************************
ΜΙΜΟΖΑ

χθες
ήπια πολύ
νιώθω πως κάτι
λείπει από μένα
αφαιρέθηκε
δεν είμαι σίγουρος
μετρώ τα δάχτυλά μου
τα βρίσκω δώδεκα
όντως ήπια πολύ
δεν ανησυχώ
αφήνω το σφυγμό μου
στη διάθεση του Μπρεχτ
χαλαρώνω
για λίγο
ψάχνω την ουλή
μια οποιαδήποτε ουλή
να τη, σκωληκοειδίτιδα
περιτονίτιδα
γελάω
θυμάμαι πόσο αστεία
ήταν η μάνα
όταν μιλούσε
στο γιατρό:
κι αλήθεια ντοτόρε μου
μπορεί ένα μικρό
σκουλήκι να κάνει
τόση ζημιά;
συνεχίζω
ψάχνω
γιατί σας το λέω
κάτι μου πήρανε
χθες
το νεφρό
αυτό είναι, το βρήκα
το νεφρό βολεύει
δεν είμαι σίγουρος
ήπια πολύ
επιστρέφω σπίτι
το παράθυρο είναι κλειστό
η μιμόζα
ολόλευκη
το κλειδί
στο χαλάκι
ανοίγω την πόρτα
απέναντι ο
καθρέφτης
με βλέπω
είμαι εγώ
χωρίς κεφάλι
ο λαιμός μου
σε στύση
ξερνοβολά επαίτες
ευτυχείτε
ο Γκοντό έφτασε στα σύνορα