(Σχεδιο εξωφύλλου: Απόστολος Ντέρτσας)

‘

Ιούνιος

Ο Ιούνιος είναι ένας Mικρός Αλχημιστής.

Όσοι αιώνες κι αν περάσουν  θα πηγαίνει πάντα στην πρώτη τάξη.

Και πάντα θα είναι ερωτευμένος με τη δασκάλα του:

το μόνο σύννεφο στ’ ωραίο πρόσωπο του  κι όλο το φως του.

Γι’ αυτό δεν φοβάται κανέναν και τίποτα.

Γι’ αυτό είναι για τα πάντα ικανός.

Του   δίνεις μια δεκάρα χάλκινη

να πάει ν’ αγοράσει ένα κουλουράκι

και γυρνάει με μια άμαξα γεμάτη μετάξια και μαλάματα,

προικιό  στ’ αρίφνητα κοράσια

που γεννούν οι όμορφες, γενναίες  σκέψεις.

Και με μια τρουμπέτα χάλκινη.

Και με μια τρουμπέτα χάλκινη.

Και με μια τρουμπέτα χάλκινη.

Να χύνει   εκεί τις χαραυγές του

και να γεμίζουν   χρυσάφι τα μάτια κι οι  ψυχές.

Ο Ιούνης είναι ένας Μικρός Αλχημιστής.

Στα μελιά  μάτια του

ο κατάσπαρτος  κάμπος του θανάτου γίνεται μήτρα της ζωής.

Στα  γαλάζια τραυλίσματα του

μια θάλασσα εκρήγνυται και εξαγνίζει

τους εφιάλτες των κακών ύπνων.

Στην πιο μεγάλη μέρα του πεθαίνει ο χρόνος

και όλα γίνονται  Στιγμή δίχως  αρχή και τέλος.

Τα πυρωμένα δειλινά του είναι το ανεπαίσθητο όριο

που χωρίζει το λυκόφως της απόφασης

από την διάπλατη, έναστρη   νύχτα της ζωής.

Ο Ιούνης είναι ένας Μικρός Αλχημιστής.

Του δίνεις μια δεκάρα χάλκινη

και οι βροχές του σου κοινωνούν  τις μουσικές  του Μη Ορατού.

Και στο τέλος σου λέει πολλές φορές ευχαριστώ

και τ’ άστρα  του όλα στα  δίνει ρέστα.

Ανδαλουσιανό τούνελ

Είμαστε τα άλογα αλμπίνοι.
Δεχόμαστε
τα χλιαρά χάδια τού τουρίστα
φιλτράροντας
στην κάτασπρη κόρη των ματιών μας
την τοξικότητα τόσων αιώνων ιστορίας.
Όταν κοιμόμαστε
λησμονημένες αμαζόνες
τόξα από φουσκωμένες φλέβες
δόντια πυκνά και μαργαριταρένια.
Τα όνειρα
διακηρύξεις ανεξαρτησίας.
Απαλλασσόμαστε
σταδιακά
από επιβήτορες κάθε είδους.
Παλιότερα πέφταμε από γκρεμούς
με χλιμιντρίσματα-κραυγές
από τον κάτω κόσμο.
Στο μέλλον
-έρχεται καλπάζοντας-
καταβροχθίστε τους ξεναγούς
που σε σπαστά αγγλικά
μιλάνε
για αρχαίες εκστρατείες,
τον Ξενοφώντα,
τη δύναμη της ευγονικής,
την καθαρότητα των γονιδίων.
Τα κόκαλά τους
ξέξασπρα
πετάξτε στο ποτάμι.
Αν σήμερα
άλογα όντας
γινόμαστε μαύρα από άσπρα
θα έρθει η μέρα
άσπρο να γίνει το σκοτάδι.
Μέχρι τη θάλασσα
θα μας πάνε οι οπλές μας.
Παράδοξοι οδηγητές τυφλών
που ξεχωρίζουν
στο σκοτάδι.

Σαν τούνελ ανδαλουσιανό.

Ο Τσιν θυμάται
πως πάνω απ’ όλα
είναι το τίποτα.
Κάνω κουράγιο.

`

*

Ο Τσιν κατάλαβε
ότι, όταν η απώλεια
χάνει κάτι από τον
εαυτό της,
γίνεται αδιαφορία.

*

Κάθε πρωί
Η ίδια διαδρομή
Με το ίδιο τρένο
Πλάι στους ίδιους αγνώστους
Και ο Τσιν
Αυτός ο δήθεν νεωτεριστής
Να κάνει ακριβώς
Το ίδιο

`

*

Ο Τσιν είπε πως
το να προσεύχεσαι
δεν είναι κακό,
αρκεί να ξέρεις
τα σωστά λόγια.
Τότε τον ρώτησε:

`
Ποια είναι τα σωστά λόγια, Τσιν;

και απάντηση δεν πήρε.

Το εξώφυλλο είναι έργο του εικαστικού και ποιητή Φαίδωνα Πατρικαλάκι

`

το κλειδί

`
στον ξεχασμένο φράχτη
που χωρίζει τ’ όνειρο από την πραγματικότητα
άφησα το κλειδί,
για να μπορώ όποτε το έχω ανάγκη
να κρύβομαι ανάμεσα στους δύο κόσμους.

θα με βρεις στα σύνορα
να αγκαλιάζω τους πρόσφυγες του ήλιου
πίσω από τους αντικατοπτρισμούς των λέξεων
εκεί κρύβεται η εικόνα του κόσμου
που κατασκευάζουν οι φθόγγοι μου
στην ασυμμετρία των ονείρων
που ακόμα δεν έγιναν ταξίδια
μην ξεγελαστείς,
το δώρο του Προμηθέα δεν ήταν η φωτιά,
ήταν το όνειρο
μέσα στο βαθύ σκοτάδι της απελπισίας

Ομορφιά σαν αίμα

με το πόδι στο δόκανο

ροκανισμένο

φύσηξε πλήθος φύλλα

να τον σκεπάσουν

…

Σταλάζει και ουρλιάζει επιθυμία

το κορμί του νέου

και μια ομορφιά σαν αίμα

Ακίνητος στην όχθη

θαυμάζει έναν απόλυτο ξένο διώχνοντας κάθε απόηχο

υποψίας

γιατί κανείς δεν του είχε φανεί

τόσο παραδεισένιος και μελαγχολικός·

μια κακοήθης πλάνη

Λάτρεψε έναν μέλλοντα εραστή στο είδωλό του

ερήμην