ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι Εκδόσεις ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ ανακοινώνουν τη συνεργασία τους με την Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης ΠΟΙΕΙΝ (www.poiein.gr) για τη δημιουργία μιας  θυγατρικής  εκδοτικής σειράς με την επωνυμία: ΠΟΙΕΙΝ.  Υπεύθυνοι της σειράς οι εκδότες του ΠΟΙΕΙΝ, Σωτήρης Παστάκας και Σπύρος Αραβανής.

Στόχος της σειράς θα είναι η έκδοση ποιητικών βιβλίων (Έλληνες και Ξένοι Ποιητές) και θεωρητικών δοκιμίων περί της λογοτεχνίας.

Τα βιβλία θα κυκλοφορούν στα κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας και του Πειραιά και σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία σε όλη την Ελλάδα.

2.000 ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ πΟΙΕΙΝ!!! ηχήστε σάλπιγγες :))

ΧΟΥΛΙΟ ΚΟΡΤΑΣΑΡ–Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΨΕ ΤΗ ΤΖΑΖ

Σαν σήμερα πριν οκτώ χρόνια, στις 12 Φεβρουαρίου του 2004, στην πόλη Γκουανταλαχάρα του Μεξικού, συναντήθηκε μια παρέα σημαντικών ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, για να τιμήσει την επέτειο των 20 χρόνων από τον θάνατο ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Λατινικής Αμερικής, του Χούλιο Κορτάσαρ. Μεταξύ άλλων, οι δυο νομπελίστες συγγραφείς Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και Ζοζέ Σαραμάγκου.

Οι φίλοι της τζαζ, γνωρίσαμε τον μεγάλο Αργεντινό συγγραφέα, από μια νουβέλα, φόρο τιμής στον θρυλικό σαξοφωνίστα Charlie “Bird” Parker, τον «Κυνηγό»(1). Δημοσιευμένη τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του Bird, μας έδωσε ένα έξοχο πορτρέτο της εκρηκτικής προσωπικότητας του κορυφαίου σολίστα. Μας παρουσίασε την αυτοκαταστροφική του μανία ως την απληστία του κυνηγού που καταδιώκει το υπέρτατο όραμα αδιαφορώντας για τα κόστη, μια μεγαλοφυΐα που δεν χωρά πουθενά και μετατρέπεται σε ζωντανό παραλογισμό.

Ο Χούλιο Κορτάσαρ, δεν είναι η πρώτη φορά που εισάγει την τζαζ στο λογοτεχνικό του έργο. Βρίσκεται διάσπαρτη παντού, στους ήρωές του που την ακούνε, στα παιχνίδια της γραφής και της ανάγνωσης που προτείνει, στην απρόβλεπτη δομή των κειμένων του.

Στο διήγημα «Απογεύματα» η έφηβη Βάντα βαριέται τʼ απογεύματα που η θεία Αδέλα βάζει τον δίσκο με τη χορωδιακή θρησκευτική μουσική που δεν την καταλάβαινε και την έκανε θλιμμένη όπως όταν η κολλητή της Τερεζίτα έβαζε στο σπίτι της το δίσκο της Billie Holliday και τον άκουγαν καπνίζοντας.
«…αλλά το να ακούς τη Μπίλι Χόλιντεϊ ήταν μια θλίψη όμορφη που σου έφερνε όρεξη να ξαπλώσεις ή να κλάψεις από ευτυχία, ήταν τόσο ωραία στο δωμάτιο της Τερεζίτα με το παράθυρο κλειστό, με τον καπνό, με τη Μπίλι Χόλιντεϊ. Στο σπίτι της της απαγόρευαν να ακούει τέτοια τραγούδια γιατί η Μπίλι Χόλιντεϊ ήταν μαύρη και είχε πεθάνει απʼ τα πολλά ναρκωτικά που έπαιρνε(2).
Σʼ ένα άλλο διήγημα πάλι, το «Αληγείς Άνεμοι», ο Μαουρίσιο και η Βέρα γιορτάζουν τη νύχτα της επετείου τους, πίνοντας σαμπάνια και χορεύοντας στο σαλόνι το “Blues in Thirds” του Sydney Bechet.
«…εκείνη τη στιγμή που το Blues in Thirds τους έφερε από τόσο μακριά την ανάμνηση του πρώτου καιρού, των πρώτων δίσκων, όταν η επέτειος ήταν κάτι περισσότερο από μια τελετή που επαναλαμβανόταν σε τακτά χρονικά διαστήματα.» (3)

 Τιμούμε σήμερα στο ΠΟΙΕΙΝ, την ημέρα θανάτου του Διονύσιου Σολωμού,  με δυο κείμενα από τα Πρακτικά Επιστημονικής Ημερίδας που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Ελλήνων Κυπρίων Φιλολόγων (Σ.Ε.Κ.Φ- Ο.Ε.Λ.Μ.ΕΚ.):  το «Προλογικό Σημείωμα» του επιμελητή του τόμου, κ. Γιώργου Κ. Μύαρη και το κείμενο «Εκδοτικά Προβλήματα του Σολωμικού Έργου» του κ. Στυλιανού Αλεξίου.

 
Προλογικό σημείωμα του επιμελητή της έκδοσης Γιώργου Κ. Μύαρη

 
Είναι απλώς επετειακό το ενδιαφέρον για τον Διονύσιο Σολωμό; Το ερώτημα ίσως ξαφνιάζει, δεν είναι όμως περιττό. H διαμόρφωση και η λειτουργία των έργων  του ποιητή, τα λυρικά και τα σατιρικά του ποιήματα δίπλα στις επικές συνθέσεις, το δράμα της προσωπικής ζωής και της άφταστης ποιητικής τελειότητας, η ανεκτίμητη συμβολή του στη λύση του γλωσσικού ελληνικού ζητήματος, οι επιδράσεις της σύγχρονής του ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, αισθητικής και φιλοσοφίας στο εν τέλει αινιγματικό έργο του, παραμένουν ανεξάντλητα ως θέματα των σολωμικών σπουδών στην Ελλάδα, στην Κύπρο και στον υπόλοιπο κόσμο.  Η επέτειος των 150 χρόνων από τον θάνατο του ποιητή αποτέλεσε αφορμή για νέες απόπειρες ερευνών, προσεγγίσεων, αναψηλαφήσεων.  Φυσικά η έρευνα δεν  μπορεί να περιοριστεί στο στενό πλαίσιο μιας επετείου. Οι απόλυτες βεβαιότητες κι εδώ αδικούν. Ωστόσο για την Κύπρο χρειάζεται να γίνει ιδιαίτερος λόγος. Η ευμενής απήχηση ήδη από τον 19ο αιώνα της σολωμικής ποίησης στους έλληνες κύπριους λογοτέχνες και κριτικούς είναι διαπιστωμένο γεγονός. Ενδεικτικά αναφέρονται εδώ οι Επαμεινώνδας Φραγκούδης, Βασίλης Μιχαηλίδης, Περσεφόνη Παπαδοπούλου, Αντώνης Ιντιάνος, Ανδρέας Χριστοφίδης, Θεοδόσης Νικολάου, Κώστας Βασιλείου, Κυριάκος Χαραλαμπίδης. Μεταξύ πολλών άλλων δημοσιευμάτων και εκδηλώσεων, είναι υποχρέωσή μας να μνημονεύσουμε:

∙ Την πλήρη  έμμετρη μετάφραση και έκδοση του Ύμνου εις την ελευθερίαν που πραγματοποίησε ο γαλλοκύπριος Γουσταύος Λαφφών στο Παρίσι το 1880

∙ τις εμφανείς επιρροές στην ποίηση του Βασίλη Μιχαηλίδη και τόσων άλλων δημιουργών της Κύπρου ώς τις μέρες μας

∙ την αξιόλογη και πολυσήμαντη εκδήλωση του Ε.Π.Ο.Κ. το 1952 (στις συνθήκες της αγγλοκρατίας «Σολωμική Εορτή», που σώζεται και σε ανάτυπο)

∙ τις ανατυπώσεις του Ύμνου εις την ελευθερίαν (Ε.Π.Ο.Κ. 1971 και εκδόσεις Αιγαίον 2008) και την επιλογή ποιημάτων (επιμ. Ν. Ορφανίδης, Υ.Π.Π. 1998)

Για 4 παραστάσεις κάθε Κυριακή του Φεβρουαρίου από 5/2.
Ώρα έναρξης: 20:30
Γενική Είσοδος: 12€
Με το πέρας της παράστασης σερβίρεται στους θεατές καυτή λαχανόσουπα.
POCKETTHEATRE@χώρος τέχνης ασωμάτων
Διεύθυνση: Οδός Ασωμάτων 6 – Θησείο
Κρατήσεις: 2103243306

ΠΡΩΤΕΣ ΚΟΠΕΛΕΣ – ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Ήταν ωραίες. Ήταν άγουρες. Φορούσαν βαμβακερές μπλούζες και
«kickers» παπούτσια. Θύμωναν εύκολα. Άκουγαν με το ζόρι τα πρώτα
μου τραγούδια. Είχαν μεγάλα μάτια, μικρά στήθη και όμορφο λαιμό.
Είχαν καστανά μαλλιά. Κρατούσαν σχολικές τσάντες και ημερολόγια.
Κλείδωναν στην αγκαλιά μου σαν παζλ. Οι πρώτες κοπέλες που
αγάπησα είχαν κι από μια διαφορετική γεύση. Η Ι. είχε γεύση
μαστίχα˙ η Κ. βανίλια˙ η Ε. ρίγανη˙ η Φ. ροδάκινο…
Όλες όμως, κάποιες στιγμές, είχαν μια γεύση από ξινό σταφύλι!
Θυμάμαι πάντα να περιτριγυρίζομαι από γυναίκες.
Μανάδες, θειάδες, γιαγιάδες,
γειτόνισσες, φιλενάδες, γκόμενες,
μούσες, αγάπες, δασκάλες,
καθηγήτριες, ξαδέρφες, κόρες…
Οι γυναίκες κατουράνε καθιστές,
οι γυναίκες βγαίνουν απ’ τη μήτρα περπατώντας,
οι γυναίκες πεθαίνουν όρθιες
Όλες οι γυναίκες ονομάζονται Δαβίδ,
μυρίζουν ωραία,
κι όσες βρομάνε είναι άντρες με μαστούς και αιδοίο,
ξέρουν ν’ αγαπούν,
ξέρουν να χαϊδεύουν,
ξέρουν να παρηγορούν.
Οι γυναίκες κλαίνε σαν να ιδρώνουν,
δεν κοιμούνται ποτέ,
τρώνε συνεχώς από λίγο,
κρυώνουν όλο το χρόνο πλην του Ιούλη,
έχουν αστεία γροθιά,
δεν ξέρουν μπάλα,
μιλάνε πολύ, τα θυμούνται όλα,
διαγράφουν,
λύνουν γρίφους, φτιάχνουν αινίγματα,
δεν λένε αστεία – οι γυναίκες πάντα μιλούν σοβαρά.
Οι γυναίκες φωσφορίζουν στο σκοτάδι.
Οι γυναίκες πετάνε.
Οι γυναίκες μονομαχούν,
δεν αφήνουν ίχνη, καίνε φωλιές.

Μιχάλης Γελασάκης, «Πόσο «”Εναντίον”»;

Η πρώτη σκέψη για κάποιον που αποκηρύσσει ένα κρατικό βραβείο είναι θετική και ακολουθούν τα «Μπράβο!», «Πες τα ρε φίλε!», «Τι σπουδαίος άνθρωπος!,» «Πόσο υπεράνω», «Τι σημαντικός καλλιτέχνης» κτλ. Πολλές φορές όντως τέτοιου είδους εκφράσεις και επιθετικοί προσδιορισμοί αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Άλλες φορές πάλι, πέφτουμε θύματα ενός ωραία συσκευασμένου λαϊκισμού και μιας υποβόσκουσας ματαιοδοξίας. Χρήσιμο θα ήταν λοιπόν να ανοίξει ένας διάλογος και μια κατάθεση απόψεων περί άρνησης βραβείων.

Σίγουρα ως κίνηση έχει να δηλώσει κάτι. Άλλες φορές συγκεκριμένο και άλλες όχι τόσο, αλλά πάντα έχει κάτι να πει. Σηκώνει με έναν θορυβώδη τρόπο μια ασπίδα απέναντι σε αυτόν που δίνει το βραβείο και σε ό,τι εκείνος έμμεσα ή άμεσα συμβολίζει. Αυτή η ασπίδα όμως, έχει νόημα όταν στην έχει παραχωρήσει ο απέναντι και μάλιστα ο ίδιος σου έχει δείξει το δρόμο για τις Θερμοπύλες;

Είναι σημαντικό λοιπόν το κίνητρο με το οποίο απορρίπτει κανείς ένα κρατικό βραβείο. Το κάνει για να συμβαδίσει με το έργο του που είναι καταγγελτικό ως προς το κράτος. Το κάνει για να είναι συνεπής απέναντι στα λόγια του τα προηγούμενα χρόνια ή μήπως το κάνει για να πέσει ηρωικά κρατώντας την ασπίδα που λέγαμε πριν γνωρίζοντας εκ των προτέρων τη θέση που θα στηθεί ο ανδριάντας;

Όσοι έφτασαν μέχρι την πηγή των κρατικών βραβείων πιθανώς γνωρίζουν καλά ότι η άρνησή τους φέρνει ακόμα μεγαλύτερη δημοσιότητα, αποδοχή και δημοφιλία. Άλλωστε ιστορικά το ενδιαφέρον κέντρισαν περισσότερο αυτοί που αρνήθηκαν ένα βραβείο, παρά εκείνοι που το παρέλαβαν με τα βαΐων και κλάδων.

Και από τη στιγμή που κάποιος μαθαίνει ότι θα είναι προτεινόμενος για ένα βραβείο, αν έχει αποφασίσει ότι δεν θα το παραλάβει σε περίπτωση που το κερδίσει γιατί δεν ζητάει να αποσυρθεί η συμμετοχή του από πριν; Ή γιατί από τη στιγμή που δηλώνει ότι δεν έχει ανάγκη το χρηματικό έπαθλο που συνοδεύει το βραβείο δεν το προσφέρει σε κάποιον άλλο που το έχει ανάγκη; Κάτι που πιθανότατα θα ενίσχυε τον συμβολισμό της κίνησής του. Μήπως γιατί θέλει να το κερδίσει μόνο και μόνο για να αρνηθεί;