ΣΑΠΦΟΥΣ

Η ομορφιά με βούβανε. Μα αγάπησα πολύ…
Το μήλο εγώ αγάπησα που παίρνει να ροδίζει
μακριά από ανθρώπου δάχτυλα στο πιο ψηλό κλαδί,
αγάπησα το βότσαλο που αφρός δεν το λικνίζει

και της σελήνης τον αχνό κι ασημωτό καπνό.
Αγάπησα τον ουρανό που δεν μπορώ ν’ αγγίξω,
το κρίνο που το πάτησε ένα πόδι απρόσεκτο,
αυτή τη νύχτα αγάπησα κι ας μη μπορώ να πνίξω

το ερπετό της μοναξιάς, αγάπησα το αηδόνι
της άνοιξης το ηδονικό που υψώθηκε απ’ το χιόνι,
αγάπησα το γέλιο σου το τόσο μακρινό.
Αγάπησα τον έρωτα που τους καημούς μοιράζει
όπως μοιράζει στα σπαρτά ο άνεμος το χαλάζι.
Αγάπησα τον διχασμό που μ’ έκοψε στα δυο.

Μίσχος

Φυτεύω μίσχο σε τρομαγμένο αλγόριθμο.
Εκρήξεις νάνων αστέρων,
έπαρση νάνο-ανθρώπων.
Ένας χρόνος νάρκισσος
Δολοφονεί τους υπόλοιπους χρόνους.

Προνόμια.

Κοιτάς τις φλέβες σου
Κοιτάς τις φλέβες σου
Κοιτάς τις φλέβες σου
Ουφ! Ανακούφιση.
Άρχισε πάλι να κυλά και είναι κόκκινο και αυτή τη φορά.

Γράφω στον αλγόριθμο.
Πώς σε λένε; τον ρωτώ
“Αν με ονοματίσεις θα υπάρξω”
Δεν ξαναρωτώ,
φοβάμαι.
Όχι χθες, όχι αύριο.
Τώρα φοβάμαι.

Αλεξίσφαιρο

Θρυμματίζω απομεινάρια φωτός μέσα στη νύχτα,
να μη ξεχνώ πόσο έντονο είναι το σκότος.
Ξεπλέκω δάκτυλα να αφουγκραστώ τη φωτεινότητα,
μου τα κόβεις,
εσύ με την κλειστή αναπνοή
την κλειστή ανθρωπιά
την κλειστή συγγνώμη.
Συναρμολογώ αλεξίσφαιρα μέσα στο σκοτάδι

Αρνούμαι

Αρνούμαι…

Αρνούμαι τα πάντα

Το κορμί, τη ζωή, τον εαυτό μου

Δεν είμαι εδώ…

Δεν είμαι εδώ, ούτε εκεί

Δεν μετέχω στο παιχνίδι κανενός

Τίποτα…

Τίποτα δεν νιώθω

Ούτε θλίψη, ούτε χαρά, ούτε καημό

Όνειρα αιώνια βλέπω

Ποτέ δεν θα ξυπνήσω

Είμαι αόρατος

Αλώβητος

Κενός

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ Η ΖΩΗ;

Είναι στιγμές που οδηγούν σε ευτυχισμένα παράδοξα,
στιγμές που ζουν για πάντα στο τώρα και χαράζονται στην αιωνιότητα.

Είναι φορές που τυχαίες συγκυρίες άλλαξαν τον κόσμο,
που λίγες μόνο στιγμές,
καθόρισαν τον χαρακτήρα της πραγματικότητας.

Είναι και εποχές που ζουν σε αυτές τις στιγμές,
είναι και οι άνθρωποι που υπήρξαν σε αυτές τις εποχές,
είμαστε και εμείς που διηγούμαστε αυτές τις φορές.

Εκείνες τις φορές που η ζωή άλλαξε σε μια στιγμή,
διαιωνίστηκε σε μια εποχή και χαράχτηκε στην αιωνιότητα.

Ανεπίδοτα συναισθήματα ανασταίνονται, πλανώνται στο κλειστό δωμάτιο.
Σαν παλιές ξεθωριασμένες φωτογραφίες, δεν έχουν να δώσουν ούτε να πάρουν.
Ψάχνουν κι αναρωτιούνται· ποιος τάχα να είναι ο αποδέκτης.
Μάταιος κόπος· ό,τι δεν δόθηκε γίνεται αέρας, περνά κάτω από την πόρτα,
περνά μέσα από τα δωμάτια, χαϊδεύει τις κουρτίνες.