Σύννεφα, ροές, ευδίες σ’ αγέρες ευεπίφορους,
δένδρα με σιγουριά εκτίθενται,
φλοίσβοι στους ψιθύρους γνέφουν,
λόφοι την ενατένιση σαγηνεύοντας,
γραφών απόηχους υποθάλπουν.

Στων καιρών τα σημεία σώφρονες παρεισδύουν,
ερμηνείες κυβεύοντας,
τον χρόνο σπαταλώντας
σε δημαγωγίες νοησιαρχικές
ενώ στην μέγγενη,
της αίσθησης τον λάρυγγα συνθλίβουν.

Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ

Ὅ,τι δὲν ἔκανα
κι’ ὅσα δὲν εἶπα
θάβω στὸ χῶμα
ὅταν θὰ φύγω
μὲ δάκρυα νὰ βρέξῃς
νἀρθῇ νὰ ἀνθίσῃ
ὅ,τι δὲν ἔγινα
τὸ ἄλλο ποὺ εἶμαι

ΛΕΥΚΕΣ ΑΓΕΝΝΗΤΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

Ἔ ποιητή
Ἔ ἄνθρωπε
Τοῦτες οἱ λευκὲς ἐδῶ
οἱ ἀγέννητες σελίδες
τὸν θάνατόν σου περιμένουν γιὰ νὰ ζήσουν
τὴν τέφραν καὶ τὴν στάχτην σου
καὶ τὴν ἀνάστασίν σου
ν’ ἀποτυπώσῃς στὸ παρθένο των κορμί
στὴν πάλλευκήν των τὴν ψυχή

Τὸν θάνατόν σου περιμένουν
καὶ τὴν ἀνάστασίν σου
τὸν λόγο γιὰ νὰ γεννηθοῦν
τὸν λόγο γιὰ νὰ ζήσουν

Ερωτεύτηκα κάποια Δημώ από την Πάφο’ δεν είναι περίεργο’
μετά κάποια Δημώ από τη Σάμο’ τίποτα σπουδαίο’
τρίτη πάλι μια Δημώ από τις Υσίες’ δεν είναι πια παιχνίδι’
τέταρτη ήρθε η Δημώ από την Αργολίδα.
Οι ίδιες οι Μοίρες πρέπει να με ονόμασαν Φιλόδημο
για να φλογίζει την καρδιά μου πάντα κάποια Δημώ

`

*

Ξανθώ, κέρινη ευωδιαστή κουκλίτσα, όμορφη σαν τις Μούσες,
με τη γλυκιά φωνή, καμάρι των φτερωτών Πόθων,
παίξε μου με τα τρυφερά σου χέρια έναν χαριτωμένο σκοπό. “ Πάνω
σε πέτρινο μονό κρεβάτι θα κοιμηθώ αναπόφευκτα κάποτε
τον αιώνιο ύπνο”. Έλα, μικρή μου Ξανθώ, έλα τραγούδησε μου
και πάλι αυτό το γλυκό τραγούδι.
– (Ξανθώ) Δεν καταλαβαίνεις, μίζερε τοκογλύφε. Εσένα σου πρέπει,
δύστυχε, να ζήσεις για πάντα σε πέτρινο μονό κρεβάτι.

Nude, Green Leaves and Bust, Pablo Picasso

Κάτω από τη σπασμένη σου φτερούγα θρηνούν τα πουλιά

κι ας μην πέθαναν ακόμη τα φύλλα στις λεύκες

κι ας κρατούν οι μέρες λαμπερές

στην πόλη και στα καπνισμένα εργοστάσια,

ώρα που στροβιλίζεται η σκέψη σ’ ένα κέρμα

ώρα που η απόφαση γυρίζει σ’ εσένα πριν σωθώ

ώρα που σβήνει το πάθος

μ’ ένα λάθος στο μαύρο γρανίτη

και πυκνώνει ο ψίθυρος στις παλιές ιστορίες.

Τώρα οι άυπνες σκιές μέσα στη μνήμη πέρασαν,

τώρα δε με στενεύουν τα ρούχα

τώρα που κοντεύω τα εξήντα έμαθα πια

να χαμογελώ στο παιδί μέσα μου δίχως να κρύβομαι,

να συντηρώ την ευτυχία και με την τραγωδία του έρωτα,

να βλέπω την κάθε μέρα διαφορετική

όταν παίζει το φως με τις φλωρεντινές δαντέλες στο σαλόνι

τρέμοντας από συγκίνηση,

έμαθα να μην αφήνω να με διαψεύδει το μηδέν και το τίποτα

όταν απλώνεις το χέρι στην τελειότητα και αγγίζεις σημάδια,

έμαθα να ζω με τη δίψα της ερήμου

όπως ονειρεύτηκα χωρίς μετάνοια,

να καταλαβαίνω στη μητρική μου γλώσσα, λέξεις ελληνικές,

με την πληρότητα και τη γοητεία

του θρυμματισμένου κόσμου των αγαλμάτων

ελεύθερη από δεσμά και πρέπει , ελεύθερη και από την άγνοια.

Σκουριά
Σκηνικό βόρειο, υγροκρατούμενο
Κρύο επίμονο, διαβρωτικό
Άνθρωποι και μηχανές συνωστίζονται στις όχθες
Δένδρα έτοιμα να δρασκελίσουν το ποτάμι
Πολύχρωμες μεταλλικές δαγκάνες τσιμπολογούν από πλεούμενα τέρατα
Ζωγραφισμένα φέρυ πηγαινοέρχονται πανικόβλητα απ’τη μια μυρμηγκοφωλιά στην άλλη
Το χρώμα στα μέταλλα καταπνίγεται απ’τη γκρίζα μονοτονία
Παραποτάμιες βίλες στέκουν ως αυταπόδειξη της ματαιοδοξίας
Το νερό, σταχτί, που κιτρινίζει αναβλυζόμενο, σε πλήρη αρμονία με το γκρίζο τ’ουρανού
Εδώ και εκεί τεχνητές αμμουδιές σαν άλλες πύλες της κολάσεως