(Σ)ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

 Δεν αποθαρρύνεται:

Mε δροσόλουστη  αυγινή δεξιότητα

ξετυλίγεται,

-Τι  βιασύνη-

πυρίπνοο ηφαίστειο

βαμμένο βαθυκόκκινο

ωσάν αλουργίδας,

χύνεται  στης ψυχής  τα πένθιμα βουνά

ευγενική προσφορά στη χαλεπή  ημέρα μας

μάλλον από   καλλιεργημένο χωράφι μας

θησαυρός ανεκτίμητης αξίας

μαρτυρία  ακόρεστης ψυχής.

Δήλωση αιώνιας παρουσίας,   σκιά ιερή 

αντίδοτο απελπισίας  ,ευχή των γονιών μας.

Θεμιτή  μας υπερύψωση

συμφέρον  οφθαλμοφανές,

τόξο ουράνιο μετά από καταιγίδα.

Γι αυτό,

παρακαλώ, να μου φυλαχτεί μια  Άνοιξη

με κούνιες βρεφικές ,

με αφρισμένα ξυπόλητα βήματα

και θαλασσινά βράδια.

Με άλογα αδάμαστα   χιονένιας λευκότητας ,

με  την πειθαρχία  της δενδροστοιχίας

και την αναρχία του φωτός,

 με σταυροδρόμια 

που κερνούν τη μέθη των μπουγαρινιών.΄

Γι αυτό , παρακαλώ,

της  άνοιξης επίσημο  φυλάξτε μου ξεκίνημα

 με  χρώματα αρχέτυπα

-προτιμώ ασπρολούλουδα 

σε  χαλί  απέραντων λειμώνων.

Κι έτσι, δραπέτης άξιος και φυγάς ,

 να ζω μέσα στο  ποίημα.

Το δις εξαμαρτείν…

Έπεσε θανατικό στα ζωντανά
Ποια μοίρα μάς σημάδεψε βαθιά
κι έρχεται και πάει;
Έπεσαν λοιμοί
Ποια μοίρα μάς κατατρύχει βαριά ;
Καλώ τον αόμματο μα σοφό Οιδίποδα
να λύσει και πάλι το αίνιγμα
Να σκοτώσει ξανά τη Σφίγγα
Μα αυτός
βαθιά παραδομένος στη νιρβάνα του
δεν κάνει πια τα ίδια λάθη.

Η σκιά στο τζάμι

Κοπαδιαστά γύρω μου μαζεύεται ο κόσμος
Αγεληδόν, Όμηρέ μου
Σαν κοπάδι σε σφαγή
συνάχτηκαν (οι μνηστήρες)
Και ανάμεσα στους πολλούς
ξεχώρισα μια παρουσία
που με κοίταζε ειρωνικά
εν τω μέσω της γενικής τυφλότητας
Οι υπόλοιποι επευφημούσαν
και με σήκωναν στα χέρια
Αυτός απέναντι στο τζάμι
σάρκαζε
Δεν ξεγελιόταν από τη γιορτή
Ήξερε!

Ι.

Μη μου θυμίζεις τη νεότητα
Πέταλα ανθών που σκόρπισε ο χρόνος
Σαν φτεροκόπημα που σβήνει τρομαγμένο στη σιωπή
καθώς ανοίγει άγρια τα βλέφαρα η νύχτα

Μη μου θυμίζεις τα χαμένα
Άδικα ελπίδες στη ζωή μου χώρεσα

Με διαπερνούν μνήμες αλύτρωτες
Για όσα δεν θα κάνεις,
σε συγχώρεσα

Όλη μου η ζωή…
Κι ούτε ένας έρωτας.

ΤΟ ΘΕΡΕΤΡΟ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

Την ώρα που οι νέοι υπερασπίζονται το φονιά
Απαγορεύεται να βγεις από το σπίτι σου
Γιατί σαν έρχεται το σούρουπο, μαζεύονται οι ειδικοί
Και διασωληνώνουν στις εντατικές τους μολυσμένους

Οι θλίψεις σου πεταλούδες με φτερά από πέταλα
Γεμίζουνε με γύρη τα ρουθούνια σου
Κι ας απαγορεύεται να βγεις από το σπίτι σου
Την ώρα που στο στήθος σου πλησιάζει η σκεπή

Απόψε πάλι θα μετρήσεις τους τοίχους σου
Και θα κρυφοκοιτάξεις τα παιδιά στην πλατεία υπό βροχή
Φέτος γιορτάζει ο έρωτας την Άνοιξη
Φορώντας μάσκα˙ δίχως να ’ναι καρναβάλι

Πανδημία του κόσμου τα σφάλματα στη ράχη σου
Σταυροί των ανθρώπων οι μοίρες στη ζωή σου
Όλοι τους φέτος έμαθαν πώς ζουν οι ποιητές
Αφού απαγορεύεται να βγεις από το σπίτι σου
Και μόνον μες στο κεφάλι σου μπορείς να υποφέρεις.

Par amour

“Quand l’amour vous fait signe, suivez le.”

Khalil Gibran

I

Μες στο κορμί σου ξέχασα
ένα ψαλίδι Mayo
τρία-τέσσερα άγκιστρα Farabeuf
μιαν ευθεία αιμοστατική λαβίδα
μια λαβίδα Kocher
και μια κυρτή Mosquito
ένα ψαλίδι ραμμάτων μ’ εγκοπή
έναν δερμοτόμο Schink των 30 cm
ανορθωτήρα οστών Hohmann
σκληρό άγκιστρο αγγείων Adson
έναν Cleveland οστεοτόμο των 14,5 cm
έναν φαγεσωροεισαγωγέα 11 cm
και μια σφύρα Babinsky
όλα τους εργαλεία της αγάπης

ήθελα βλέπεις να την σώσω
την σάρκα σου ν’ αλλάξω
για να μπορεί εκείνη
ζωή να ξεχειλίσει
ήθελα —έλεγα— να σώσω εσένα
από τον τζόγο εαυτό σου

μα κατάλαβα στο τέλος
πως ήμουν εγώ εκείνος
που χρειαζόταν να σωθεί
εγώ πούχα ξεχάσει
την έκταση του τένοντα
την χουζούρα αμφιλύκη
το πώς χωνεύονται στ’ αλήθεια
δυο αγκαλιές
κάτ’ απ’ την ίδια κουβέρτα