χάλια

κάθομαι άρρωστος πάνω στον στενό
καναπέ του φοιτητικού σπιτιού του
γιου μου αισθάνομαι χάλια και
διαβάζω αυτές τις αναρτήσεις στο
insta για τις αποφάσεις που πρέπει
να πάρω για να αλλάξω τη ζωή μου
και ψάχνω επαγγέλματα μέρη
ευκαιρίες σπίτια αλλά νομίζω ότι
ίσως να είναι λίγο αργά πια
ίσως πάλι όχι

κάθομαι άρρωστος στον στενό καναπέ
και σκέφτομαι όλα αυτά τα υπέροχα
ενδεχόμενα πόσο υπέροχα είναι και
δυσκολεύομαι να διαλέξω
μπορώ να διαλέξω; κι αν ίσως όχι τώρα
πότε;
και αισθάνομαι χάλια

η Ελλάδα πάλι καίγεται και ευθύνεται η
κλιματική αλλαγή το κοριτσάκι
πνίγεται στην κατασκήνωση και
φταίει η ομαδάρχισσα η φορολογία ο
πληθωρισμός αυξάνονται τα προϊόντα
ακριβαίνουν τα χρήματα δε φθάνουν
ούτε για ένα κανονικό πενθήμερο αλλά
η ακρίβεια είναι εισαγόμενη
και σκέφτομαι καθισμένος και
άρρωστος αυτόν τον φοιτητικό καναπέ
πόσο με στενεύει
και πόσο θα αντέξω ακόμη να
αισθάνομαι χάλια

Έλιωσε στο τραπέζι το κερί
Σαν το γυαλί που χύθηκε και συσσωρεύτηκε
Στη βάση του παράθυρου
Στρώμα παχύ
Ρευστό ακόμα
Όπως ρευστή είναι η θύμησή σου.
Άλλοτε γεύομαι τα χείλη σου ζεστά στο μέτωπο μου
Κι άλλοτε χύνεσαι και χάνεσαι
Και μόνο ακούω τη φωνή σου
Μόλυβδο συνδετικό στο παζλ της ένωσής μας.

Θέρος, ακρυλικά 50χ70, Ιωάννα Παληοκώστα

Συνήθιζε να μένει μόνος,

απάνεμα από ψέμα και πλάνη

περιόριζε επιθυμίες, ανάγκες

κολοσσιαία σχέδια,

ένα ποτάμι αδάμαστο,

γνώριζε την αξία της συγκίνησης

που έχει η ανατολή

σε μια άγρια, απάτητη κορφή,

ένα θεριεμένο κύμα στ’ ανοιχτά,

στο σεληνόφωτο,

κέρδιζε, σε ελευθερία,

χωρίς ποτέ να ζητά

μήτε να καταδέχεται τα ψίχουλα,

που του πετούσε

εκείνη,η αστή, η μη μου άπτου,

η δήθεν καλλιεργημένη,

έμενε όπως πάντα,αδιάφορη,

μακριά από τα γεγονότα

να υπολογίζει συμφέροντα

να ονειρεύεται τιμές

να κρύβει τα άπρεπα του βίου της

να κρύβεται σε ψεύτικα χαμόγελα,

να μετράει λάφυρα και τρόπαια

κοροϊδεύοντας τον αλλιώτικο κόσμο του

αυτόν που πάσκιζε

να δημιουργήσει,

τον εντελώς καινούργιο.

Υποσχετικό, δικό μου, μηδέν…

Στον θολωμένο ορίζοντα που τρεμίζει σαν κάβουρας κάτω

από απειλή ήμουν ξεροστάλιαζα

πίσω από την σαφήνεια των φαινομένων και συσσώρευα

μέσα μου λύπες και μελαγχολίες άγουρες που βαστούσαν

κάτι απ’ την  ψυχολογία μου σφίγγοντας

σαν μια πένσα την κατάθλιψη αναμέριζα

τις κουρτίνες του νου μου να φανεί μία ελπίδα όλα

να δρουν για να χαθεί η πυξίδα και να διατρανώνει

η ευκρίνεια του ποιήματος σαν ένα σφρίγος

μαγικό!

Α όμορφο πλοιάριο που σε μαλώνει ο Χρόνος

πόσο ωραία και εγώ μαζί σου ο δόλιος ναυάγησα! Αφήνοντας

να τσαλακωθούν τα φτερά μου

και να εισβάλω με τα θραύσματά μου στον βαθύ

καημό της θαλάσσης- ο έρμος

εγώ

ο κυβερνήτης των όλων!

                                                       Άγιοι Ανάργυροι 11/3/2024

[Ρούχα που είχαν συγκεντρώσει οι Βαρωσιώτες ως βοήθεια για τους πρόσφυγες της Κερύνειας κατά την πρώτη φάση της εισβολής βρίσκονται ακόμη στο Λύκειο Ελληνίδων της Αμμοχώστου. Κείμενο και Φωτογραφία: Κώστας Κωνσταντίνου/εφημερίδα «Πολίτης»]

`

Θεατρικὸ

Ροῦχα στὸ θέατρο τῆς Ἀμμοχώστου

πενήντα χρόνια τώρα σκονισμένα

σωμάτων σχήματα ἔχουν φυλαγμένα

χεράκια ἐπίμονα πικρὰ τοῦ νόστου.

Ἄ, καὶ λουσμένα νά ’ντυναν τὸ δίκιο

σὰν τὰ βραχάκια τὸ ἀρχαῖο τὸ κύμα

ψάλε, μικρέ, ἐπίμονα τὴ ρίμα

ἐπίμονα, σὰν ἄλλο ἀπολυτίκιο.

Ὁ Ἅγιος Ἀγνοούμενος γιορτάζει

μέσα στοῦ Ἁη-Λιᾶ τὸ ἄδειο ἐρημοκκλήσι

ματώνει ὁ ἑσπερινὸς τὴ δύση·

κομμοὺς πενήντα ἡ μάνα του συνάζει

στῆς τραγωδίας τὴν πληγὴ μελίσσι

κι ὁ ἀπὸ μηχανῆς θεὸς σκουριάζει.

20-7-2024