Λάρισα, 20/04/2005

Άγγελοι από κέβλαρ*.

α΄
Στροβιλισμοί και άγγελοι από κέβλαρ
πετούν πάνω από σκοτεινές στέγες.
Μια λεπτή κόκκινη γραμμή
στην άκρη του δρόμου:
Είναι το αίμα μιας αόρατης πληγής.
Στρέφω το βλέμμα:
Ποιος είναι ο πληγωμένος;

β΄
Αργά , μεσʼ το λαιμό, του απογεύματος
φωνή αίματος ανέβαινε.
Τα σύννεφα κρεμόταν στον αέρα
σαν ακέφαλα ζώα .
Ένα αόρατο άροτρο
χαράζει ένα αυλάκι
απʼ το χώμα ως τα σύννεφα
και πάλι στο χώμα.
Χώμα . Και πρόσωπα από σκόνη.
Άνεμος θα τα στροβιλίσει.

Ο ΡΥΘΜΟΣ

Ο ρυθμός που συνέχει το σύμπαν
Κι ωθεί τα ουράνια σώματα να ερωτεύονται
Τους γαλαξίες να παντρεύονται
Και να σμίγουν
Ακυρώνοντας έτσι αιώνες πολιτισμού
Σε μια ώρα παροξυσμού ευλογημένη
Όπου τα κάστρα της μοναξιάς πέφτουν
Κι η αλυσίδα ακυρώνεται των φαινομένων.
Σε μια στιγμή όλα φωτίζονται
Χωρίς να προλάβουν νʼ αντικατοπτριστούν
Στον κόλπο τʼ ουρανού
Βουλιάζουν στο βυθό της θάλασσας
Για νʼ αναδυθούν ως αμοιβάδες
Ως κοχύλια,
Αμμωνίτες
Και αχάτες.
Κοχλίας του χαμού ο Γαλαξίας μας
Πηγαίνει νʼ αρραβωνιαστεί την Ανδρομέδα του
Επιβουλευόμενος έτσι την αθανασία
Των πυραμίδων,
Τη σιωπή της Σφίγγας,
Την υστεροφημία των Φαραώ,
Και τα γραπτά μας
Παρανάλωμα πυρός
Στο κοσμικό καμίνι,
Όπου θα τρέξουν όλα τα χαμίνια
Να ζεσταθούν,
Να ψήσουν κάστανα
Και να χλευάσουν
Την τόλμη μας την ποιητική.
Μόνο ένα αηδόνι θα δακρύσει
–Από κάποιο αστέρι μακρινό–
Κι ο κύκνος ο συμπαντικός
Θα τραγουδήσει το στερνό του το τραγούδι.

26.3.2008

Ακούμε τη Ζωή Καρέλλη να διαβάζει τα ποιήματα:

1.Hμερολόγιο 1955-1973.109

2.10 Απριλίου 1938

3.Καρκίνος (δεύτερο μέρος)

4.Τα εικονίσματα ΙΙΙ

5.Η αναρρίχηση

6.Χαιρετισμός

7.Χορικό

(η ηχογράφηση έγινε το 1984 για την ΕΡΑ)

10 ΑΠΡΙΛΙΟY 1938

Κύριε, μη μου δίνεις την οδύνη πού περιέχω.
Είμαι το διεσταλμένο ρόδο δίχως σεμνότητα,
είμαι o καρπός πού αποστάζει ασύστολα χυμό,
είμαι ή θερμότατη καλοκαιρινή μέρα
πού αντηχεί το φως, την πυράδα του ήλιου.
Είμαι βαρύς από τον ίδιο εαυτό μου,
υποφέρω την έννοια του εαυτού μου
σε βάρος αισθήσεων υπέρμετρο.
Πολύχρωμο έντομο με έντονο χνούδι χρωμάτων
να πετάξω δεν δύναμαι πια.
Που ν’ αποθέσω τον εαυτό μου;

Η ζωή πιο ωραία,
ισάξια του θανάτου, με πληρώνει.
Κύριε, μη με παραδίνεις
στις δυνάμεις που περιέχω.
Να καταστρέψει η αρμονία
την ηδονή που αναθρώσκει,
να συνθέσω τη γαλήνη.

Κριτική της ποίησης

Μισώ τούτη την εποχή της βασιλείας των αστών
τη βασιλεία μπάτσων και παπάδων
μʼ ακόμα περισσότερο μισώ τον άνθρωπο αυτόν που δεν την μισεί
καθώς εγώ
μʼ όλες του τις δυνάμεις.

Και φτύνω στη μούρη σου άνθρωπε μηδαμινέ, από τη φύση πιο μικρέ,
που απʼ τα ποιήματα μου όλα, εσύ προτιμάς τούτη την Κριτική
της ποίησης.

(Από τη συλλογή Η άμεση ζωή, 1932)

Στις 2 Ιουλίου συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από το θάνατο του Άρη Αλεξάνδρου

CD- Βιβλίο (Protasis) με ποίηση του Άρη Αλεξάνδρου μελοποιημένη από τον Μιχάλη Λουκοβίκα, υπό τον τίτλο «Το χρυσάφι τʼ ουρανού». Ερμηνευτές Η Ελένη Τσαλιγοπούλου,ο Ανδρέας Καρακότας και ο συνθέτης. Συνοδεύουν 35 μουσικοί, με επικεφαλής τούς Ross Daly, Μάνο Αχαλινωτόπουλο και Κυριάκο Γκουβέντα, και με τη συνεργασία τού Γιώργου Ανδρέου

(Δείγμα από Αποσπάσματα ποιημάτων που μελοποιήθηκαν)

Το χαμόγελό μου
Εδώ που έχω καταφύγει
σωριάζονται μια-μια οι εποχές
βαριές σαν πέτρες.
Ορθός στη μέση της ζωής
τίποτα δε ζυγιάζω.
Ξέρξης κι Αθήνα δεν υπάρχουν πια.
Προδότης είμαι για τη Σπάρτη για τους είλωτες είμαι σπαρτιάτης.
Με το σπαθί χαράζω
στα στεγνωμένα χείλη
το χαμογελό μου.