Σταυρόλεξο

Τρία καθέτως, γράμματα εννιά

Ελεύθερος

Πέντε στον ορίζοντα, τραύματα πέντε

Αγάπη

Λοξά πέφτει βροχή, τυφλώνει με

Φως

Εδώ

όσο οι λέξεις μου κοιμούνται σταυρωμένες

θα μείνω

*

Επτά με σημαδεύουν

Το χέρι σταθερό στη σκανδάλη

Κεφάλι γέρνει ελαφρώς

Μου κλείνουνε το μάτι

Γλείφω τις κάνες

Τους καίω τη γλώσσα

Πιάνομαι από την κοιλιά των προβάτων

Περνώ απαρατήρητος τη γραμμή των νεκρών

Παίρνω παράταση ζωής

Shinichi Sawada, Χωρίς τίτλο, 2007, πηλός και σμάλτο, 53,6Χ26,5Χ26 εκ. Φωτογραφία Onishi Nobuo, Συλλογή Άξεστης Τέχνης, Λοζάνη-Ελβετία.

Short Cuts

ΚΑΡΙΝΑ
στην πλέον απαλή bossa nova η γλώσσα μου κεντάει συνέχεια το ίδιο όνομα
ΚΑΡΙΝΑ 2
πάντα πάντα μετά μετά το το νησί νησί κύματα κύματα ξεφεύγουν ξεφεύγουν
11. 09. 2000
ώχρινο μεσημέρι μεσημέρι του μεσιανού τʼ αντίχειρα του δείχτη
Η VANIGLIA ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
το υποβρύχιο στον ουρανίσκο νʼ αφήνει τη μεταλλάδα του μικρού ασημικού
ΤΟ ΜΑΤΙ
τις σουβλερές κορυφές των χρωματιστών μολυβιών κρατούσα οπόταν ξύνοντας
ΜΕΣ ΣΤΟ ΑΥΤΙ
της αρχαίας Αφρικανής καλλονής ο έβενος ζωντανεύει τον ήχο στα σκουλαρίκια
ΜΠΑΝΑΝΕΣ
πορτοκάλια σταφύλια πεπόνια ροδάκινα καρπούζια φράουλες καϊσιά νεκταρίνια μήλα δαμάσκηνα μούσμουλα και χουρμάδες
Ο ΡΟΜΒΟΣ
φιλοξενεί την ξύλινη καρέκλα δοξάζοντας το χρώμα του Ισλάμ
ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ
του κοίταξε μες στα νερά του Πεδιαίου έβγαλε με γκριμάτσες το έτσι του Θεού

Περίπατος στις λαϊκές αγορές της Λευκωσίας

Τις νύχτες κατεβαίνουν φορτηγά, πολιορκούν
οι εργατικοί την πόλη. Ξημέρωμα στις λαϊκές
στήνονται γύρω οι μπάγκοι. Στην πόλη υπομένουν
σιωπηλοί το επιούσιο μαρτύριο της υπαίθρου.
Με δίχως τύψεις κʼ ενοχές τρώνε τα τρόφιμα
καταναλώνουν τʼ αγαθά, τʼ αφοδεύουν.
Βγάζουν ωστόσο έντυπα στην πόλη ψεύτικα
αναλώσιμα και άλλα τέτοια μικροπράγματα
διοικητικά, δικολαβικά, γενναίες πράξεις
και χαρτιά κυκλοφορούν στην πόλη κάτι επίσημοι
τερατικές μορφές. ύριοι ατσαλάκωτοι, κυρίες
εκτάκτου καλλονής, με το μουνί στο κούτελο…
… Ω!, να φυσήξει
ένας αέρας άξαφνα να τους σαρώσει
όλους! Μια καταιγίδα απʼ το βουνό ποτάμι
να τους πνίξει. Να έρθουν όλα ανάποδα
να καθαρίσει ο τόπος. αινούριος νιος
κατακλυσμός να τα ξεπλύνει, στα στήθη
χωρικών τα βάσανα να φύγουν
στο μπόι της να σηκωθεί ξανά
η πατρίδα.
(Στο μπόι της να σηκωθεί… Τρόπος του λέγειν.
Σώπασαν τα βιολιά, σώπασαν τα λαγούτα).
Αφοπλισμένη προχωρεί γονατιστή στο χώμα.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΟ ΚΑΜΠΟ ΚΙΧΑΝΟ¹

Το απόγευμα μυρίζει φρεσκοκομμένο πεύκο
και ποιήματα του Αντόνιο Ματσάδο.
Ο αέρας παρών και δροσερός μου θυμίζει τη νιότη.
Στον ερεθισμένο μου λαιμό
αποτυγχάνει ένα μακρινό τραγούδι.
Ο χρόνος έχει μια θλίψη
που άργησα πενήντα χρόνια να την καταλάβω.
Επιστρέφω στο δωμάτιό μου. Αργός και κατηφής
κλείνω το παράθυρο. Σαν ένας σκύλος
ψάχνω μια γωνιά να κοιμίσω
τις κουρασμένες μου πεποιθήσεις.
Για να πεθάνουν εκεί τα ποιήματά μου
γερνάω ανάμεσα σε ψυχρά και θνητά αντικείμενα.

¹Campo Quijano (Κάμπο Κιχάνο): πόλη της Αργεντινής

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Γιατρέ μου,
αυτό το έγκαυμα στο στέρνο
είναι η απώλειά του
ή μήπως νέο σπήλαιο;
Σας έφερα άλλη μια φωτογραφία του
να συγκρίνετε με την ακτινογραφία.

*

ΖΕΥΓΑΡΙ

Τα μάτια βλέπουν τη θαμπή μεμβράνη τους
η μύτη βαραίνει ξερνώντας πηχτά ρυάκια
τα χείλη σκάνε στην απρόοπτη υποθερμία
η γλώσσα μαγκώνεται πλαδαρή στα δόντια
τα αυτιά κουφάλες για ξέφρενα μελίσσια
οι θύλακες στις ρίζες των μαλλιών ξεροί
το δέρμα τσιτώνεται στο αιφνίδιο ψύχος
χέρια πόδια αδρανοποιούνται παράλυτα.
Ένα ένα τα όργανα αποσύρονται νυσταλέα.
Οι αρτηρίες μπουκώνουν με ήχους οχετού
η καρδιά χτυπά άρρυθμα ώσπου σταματάει.
Το μυαλό παρατηρεί εμβρόντητο τη φθορά
μέχρι να χοχλακίσει η εγκεφαλική σούπα
αυτού του σώματος που αποχωρεί ρυθμικά.

Η νοσοκόμα θα σκεφτεί ότι πέθανε από θλίψη
33 λεπτά μετά το θάνατο του συντρόφου του
που συνέβη μπροστά της στο δίπλα δωμάτιο.
Θα νεκροπομπέψει βουρκωμένη το ζευγάρι
βέβαιη ότι επιτέλους μυήθηκε στην αγάπη.