Ο ποιητής δεν ορίζεται ποιητής επειδή γράφει επιδέξια στίχους και ρίμες, αλλά πρωτίστως επειδή ο ίδιος έχει την αίσθηση και την ευθύνη ότι φέρει μέσα του το φως ενός ανώτερου τρόπου σκέψης, ενός ανώτερου Λόγου. Μία από τις ιδιότητες της ποίησης και του ποιητή είναι η επαναστατικότητα. Και πόσο μάλλον αν ο ποιητής είναι και βιολογικά και ψυχικά νέος. Μια τέτοια ανατρεπτική διάθεση είναι ολοφάνερη στην ποίηση του Παναγιώτη Τσάμη.

«Θαυμάζω σε,

ω Μέγα Άστρο

που πάνω απ΄ του Ολύμπου

τις κορφές βρίσκεσαι. . .

. . . . . . . . . . . .

Συμμερίζομαι σε, ω Μέγα Άστρο

. . . . . . . . .

Ο αγών σου, αγών μου» από το «ΖΩΗΡΟ ΑΣΤΡΟ»

Αρχικά ο τίτλος «Ακανθώδες άνθος» έχει τη μορφή οξύμωρου σχήματος δηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι στα ποιήματά του συνυπάρχει η ανθοφορία της δημιουργίας μαζί με επίπονες αιρετικές αιχμές για τα πράγματα και τον περιβάλλοντα κόσμο μας. Το «άνθος» δεν είναι εύκολα προσβάσιμο και προσεγγίσιμο. Είναι περιχαρακωμένο με αντίσταση και ένσταση ακάνθινη. Είναι άνθος για τους τολμηρούς, τους αληθινούς, τους αξιοπρεπείς, για τους αληθινούς ποιητές, αλλά και αναγνώστες.

Ξεκινά τη συλλογή με το ποίημα «Μούσης κάλεσμα», όπου διαφαίνεται η πηγή της έμπνευσης ή καλύτερα η αφορμή για να ανοίξει η φλέβα της δημιουργίας και να γεννηθούν άνθη ποιητικά, κατεξοχήν ακάνθινα. Νιώθει ποιητής και κατανοεί πως οι δημιουργίες γεννιούνται από καλέσματα πόνου. Ο πόνος, η επιθυμία, η νοσταλγία, η διάψευση είναι τα πρώτα σπέρματα της ποιητικής ανθοφορίας. Συνειδητοποιεί ο Παναγιώτης ότι τα ανθρώπινα συναισθήματα δεν είναι για αυτόν απλά και ιερά, βέβαια, βιώματα, αλλά πηγές ποιητικής αφύπνισης.