ΛΥΠΗΜΕΝΕΣ ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ

Μελωδία κιθάρας
σε θλιμμένη μπαλάντα θρηνεί τον αυτόχειρα ποιητή
στην αποβάθρα της νύχτας
που μάταια προσπαθεί από τα ντοκ της ανάγκης
στο φως της μέρας ν’ αναρριχηθεί
και τι να καταγράψει στον παλμογράφο της;
τούτη η γη χρεμετίζει σαν άλογο
κι εσείς
την πυροβολείτε ανάμεσα στα μάτια
παίζοντας με το Θάνατο
κι αυτή η θάλασσα
ανασηκώνεται και ουρλιάζει:
κουράστηκα να πνίγω παιδιά
ο βυθός μου έχει πάρει σχήμα πατρίδας

κι εγώ
δεν ξέρω πού ν’ ακουμπήσω την καρδιά μου
σε τούτο τον αιώνα
που γέμισε φλεγόμενα πουλιά και σύνορα κλεισμένα
λυπημένες μπαλάντες
που ξεπήδησαν από τα σπλάχνα της θύελλας.