[Μελοποιημένο από τον Richard Strauss, στα «Τέσσερα τελευταία τραγούδια»/ 

Renee Fleming – Strauss’ 4 Last Songs – Im abendrot:]

Μέσ’ από στενοχώρια κι ευτυχία

χέρι με χέρι βαδίσαμε οι δυο μας∙ μα τώρα

μαζί αναπαυόμαστε απ’ την πορεία

απάνω στη γαλήνια τούτη χώρα.

Ολόγυρα οι κάμποι χαμηλώνουν,

πάει και σκοτεινιάζει ο αγέρας πια∙

μονάχα δυο σταρήθρες το κορμί υψώνουν

μ’ όνειρα στερνά μες στην ευωδιά.

Κοντά μου έλα κι ασ’ τες να γυρνοβολούνε,

του ύπνου η ώρα δεν είν’ μακριά –

μη λάχει, λέω, και χαθούμε

σε τούτη μέσα την ερημιά.

Ω, απέραντη και σιωπηρή γαλήνη!

Τόσο βαθιά στο ρόδινο το δειλινό,

πόσο βαριοί από πορεία μακρά έχουμε γίνει –

να ’ναι άραγε ο Θάνατος αυτό;