«Στὴν ἀρχὴ τοῦ ταξιδιοῦ», ἔτσι τιτλοφορεῖται ἡ πρώτη ποιητικὴ συλλογὴ τῆς Ἀναστασίας Κλώνη. Ἤδη ἀπ’ τὸν τίτλο ὑποδηλώνεται ἡ πρώτη ποιητική της προσπάθεια καὶ ἡ ἔναρξη ἑνὸς μακροῦ κι ἐπίπονου πνευματικοῦ ταξιδιοῦ ποὺ βρίσκεται μόλις στὴν ἀρχή του. Ἐν προκειμένω πρόκειται διὰ λυρικὸ ταξίδι, ἴσως καὶ κάτι παραπάνω, ὁ χρόνος θὰ τὸ δείξει…

Δυστυχῶς το βιβλίο ξεκινᾶ μὲ μιὰ σύντομη εἰσαγωγή, ὁλότελα ἀχρείαστη. Βέβαια δι’ αὐτὸ ὑποπτεύομαι, ὅτι εὐθύνονται οἱ ἀγαπητοὶ ἐκδόται, ποὺ ὅλο καὶ συχνότερα ἀπαιτοῦν ἀπ’ τοὺς ποιητὰς νὰ συμπεριλαμβάνουν στὸ ἔργο τῶν μία εἰσαγωγὴ διὰ νά ‘ρθοὺν τάχα μου σὲ πρώτη ἐπαφὴ μὲ τὸ κοινό. Κι αὐτὸ πλέον γίνεται τάσις… Νὰ λείπουν, παρακαλῶ, τέτοιες φλυαρίες. Καὶ νὰ λείπουν τοιούτου εἴδους παρεμβάσεις τῶν ἀτέχνων ἐκδοτῶν στὴν τέχνη τῆς ποιήσεως. Ἀρκεῖ τὸ ἔργο, ὡς εἶναι, διά <<τὴν πρώτη ἐπαφὴ κι ἐξοικείωση>>. Γιατί, ὅταν ξέρω, ἐξηγῶ, κι, ὅταν ἐξηγῶ, ψυχραίνομαι, ποὺ λέγει κι ὁ ποιητής. Ἂς κρατήσωμε τὴν φλόγα ὅσο δυνάμεθα.

Καὶ τὰ 33 ποιήματα τῆς συλλογῆς κινοῦνται στὸν ἴδιο θεματικὸ χῶρο, τοῦ ἔρωτος. Πρόκειται κατὰ κύριο λόγο διὰ λυρικὴ ποίηση σὲ μία στρωτή, ἁπλή, σημερνὴ δημοτική. Δυστυχῶς ἡ ροὴ τῆς ἀνάγνωσης ἐπιβραδύνεται λόγῳ τῆς ἔλλειψης ἐκθλίψεων, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ δύναται νὰ παραβλεφθεῖ.

Ὁ ἔρωτας παρουσιάζεται στὶς διάφορες διαθέσεις του (ἀποδοχή, ἀπόρριψη, φλεγόμενος πόθος, ἀπογοήτευση). Λαμβάνουμε, λοιπὸν, μιὰ εἰκόνα τῶν πολλαπλῶν ἀποχρώσεων τοῦ θείου αὐτοῦ συναισθήματος. Δίδεται ἡ ἐντύπωση, κυρίως λόγῳ τοῦ τελευταίου ποιήματος τῆς συλλογῆς (<<Μαζί σου>>, σελ.43), ὅτι παρακολουθοῦμε μία ἔντονη ἐρωτικὴ περιπέτεια τῆς ποιήτριας καὶ τὸ βιβλίο ποὺ κρατᾶμε στὰ χέρια μας ἀποτελεῖ ἀπόσταγμα σοφίας αὐτῆς τῆς ἐμπειρίας.