Γαρυφαλιά Φωκά, Tρία ποιήματα
28Αυγ
Μπήκα σε σπήλαιο να γλείψω τις πληγές μου .
Έγειρα αδιάφορα στην υγρή λατύπη.
Το Άπαν λείπει.
Θηρίου οι ανείπωτες κραυγές μου .
Δικαιοσύνη δεν γυρεύω
σ αυτόν τον κόσμο και ειρήνη,
κείνος που βράζει τώρα πίνει
τα καμωμένα τα ζουμιά του
κι εγώ είμαι τώρα του Θανάτου.
Τούδωσα θάρρος και ευθύνη
να φέρει τα καλά ματζούνια
τα έλαια τ αποσταγμένα,
νεκρή Αιγύπτια στη γέννα
επάνω, του θεριού παιδιού μου .
Γυαλίζει το κεδρόλαδο
στη γλώσσα του ο Χάρων
γλυκά μου αλείφει τις κορφές
να τρέχει ως τα μύχια η λατρεία .
Και νά που ήρθε η ευκαιρία
να ζήσουμε μαζί τόσες ζωές,
όλο το χτες, που ήταν αδύνατο να γίνει.
Και δες πως έξω απ τη σπηλιά όσοι περνάνε
κάνουνε βήμα πιο ταχύ και προσπερνάνε.
Στο τέλος μόνο ο έρωτας
του Έρωτα θα μείνει.
1 Σχόλιο
