Η δεύτερη ποιητική συλλογή του Θανάση Γαλανάκη χαρακτηρίζεται από το εξής «παράδοξο»: δεν κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, αφού έχει διανεμηθεί ψηφιακά στις λίστες ηλεκτρονικής επικοινωνίας του ποιητή. Ωστόσο, με επιλογή του Γαλανάκη έχει «την επίφαση βιβλιακής μορφής», όπως ο ίδιος αναφέρει στο mail που ακολουθεί την επισύναψη της συλλογής. Έχει δηλαδή όλα τα χαρακτηριστικά μιας έντυπης έκδοσης: σελιδοποίηση, εξώφυλλο, εκδοτικό οίκο. Η κίνηση αυτή προσομοιάζει σε ένα αιχμηρό παιχνίδι με συγκεκριμένες κειμενικές αναφορές και υλικότητα, που λειτουργεί, κατά τη γνώμη μου, και ως κριτικό σχόλιο/τοποθέτηση για όσα συνδέονται με την εκδοτική κίνηση στον χώρο της ποίησης και όλες τις ποικίλες «παθογένειες» στις λογοτεχνικές και εκδοτικές συντεχνίες. Αναφέρομαι εδώ τόσο στην αυξημένη συνεχόμενη έκδοση ποιητικών συλλογών με υπέρογκα έξοδα που βαρύνουν τον/την συγγραφέα όσο και στην ολοένα και μικρότερη ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού που πυροδοτεί διαρκείς συζητήσεις. Συζητήσεις ως προς το ποια είναι η «καλή» ποίηση και οι ποιητές/τριές της, με ποιους όρους και από ποιους αξιολογείται η ποίηση σήμερα, το επίπεδο του κριτικού και ποιητικού σώματος, καθώς και τις ποικίλες διαβουλεύσεις που μπορεί συχνά να καταλήγουν στη χρήση της ποίησης ως «επιδεικτικής κατανάλωσης» με όρους του Βέμπλεν, ως «βραβείο» δηλαδή κοινωνικής εξέλιξης και «εγκαθίδρυσης» στους κύκλους της «σύγχρονης διανόησης».

Στην τελευταία σελίδα αναφέρεται λοιπόν, ότι η ποιητική συλλογή «κυκλοφόρησε» σε μηδέν αντίτυπα (το αντίτυπα τυπογραφικά γράφεται με ολοένα και μικρότερους χαρακτήρες) τον Απρίλιο του 2023. Μια τέτοια κίνηση λοιπόν, εκλαμβάνεται ως σαρκαστικό, ειρωνικό σχόλιο για τα όσα παρατηρεί στον χώρο του βιβλίου και της ποίησης ο Γαλανάκης, αλλά και ως κίνηση του ίδιου να υποστηρίξει το έργο του, χωρίς να συμμετέχει σε όσα ευτράπελα παρατηρεί.

Ο τίτλος και οι δύο εικόνες που κοσμούν το εξώφυλλο και την πρώτη σελίδα προοικονομούν κατά μία έννοια και ό,τι θα ακολουθήσει στα ποιήματα της συλλογής, ορίζοντας το περιεχόμενο της «Ντρόγκας» και τις διαφορετικές διαστάσεις της: σκλάβοι που δουλεύουν στις φυτείες και η εικόνα του καρπού μιας παπαρούνας. Αν ο Μαρξ θεωρούσε τη θρησκεία το όπιο του λαού, ο Γαλανάκης εξετάζει πολυεπίπεδα τα διαφορετικά ντοπαρίσματα των ανθρώπων μεταφορικά και κυριολεκτικά που τους κρατάν δέσμιους μια δυστοπικής και δύσκολα διαχειρίσιμης πραγματικότητας.