«Στους τάφους ζει το Κουρδιστάν»

Στον πρόλογο του βιβλίου γράφει ο συγγραφέας Τζεμίλ Τουράν Μπαζιντί που ερεύνησε, επέλεξε, επιμελήθηκε και που μετέφρασε από τα κουρδικά τα ποιήματα της ανθολογίας «Ανθολογία Σύγχρονης Κουρδικής Ποίησης» που κυκλοφόρησε του 2020 από τις εκδόσεις ΑΩ: “Από την αρχαιότητα ακόμη μιλούσαν για έναν σκληροτράχηλο λαό που ήξερε να πολεμάει και να διεκδικεί. Όμως οι Κούρδοι δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν ο πολιτισμός τους, τα ήθη και τα έθιμα τους, ήταν η αγάπη τους για τη φύση, ήταν το δέος τους στη δύναμη του ήλιου, που τον θεοποίησαν. Ήταν ο φόβος στη θεά του γαλήνιου έναστρου ουρανού, ήταν ο μόχθος της σποράς, ήταν ο θρήνος της απώλειας […] ” Και αναρωτιέμαι τι γνωρίζουμε στ’ αλήθεια για αυτόν τον πανάρχαιο λαό και τι ξέρουμε για τον σύγχρονο κουρδικό λαό; τι γνωρίζουμε για το Κουρδικό ζήτημα, που σαν ένας γόρδιος δεσμός, ταλαιπωρεί και βασανίζει εδώ και πολλές δεκαετίες τους Κούρδους, είτε αυτοί κατοικούν στην βόρεια Συρία, είτε στην νοτιοανατολική Τουρκία, είτε στο βορειοδυτικό Ιράν ή είτε στο βόρειο Ιράκ, στερώντας τους την ειρήνη και την αυτοδιάθεση; στερώντας τους μια κρατική οντότητα με διακριτά σύνορα και την ελεύθερη πολιτική διακυβέρνηση της; στερώντας από τους απλούς ανθρώπους το δικαίωμα της πατρίδας, το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού τους ως μια ενιαία εθνότητα, το δικαίωμα της γλωσσικής και πολιτιστικής τους ύπαρξης;

Ανατρέχοντας όμως σε διάφορα δημοσιεύματα, κανείς βρίσκει την απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα.  Οι προαναφερθείσες περιοχές είναι πλούσιες σε πετρελαϊκά αποθέματα. Και ως γνωστόν, όπου υπάρχει πετρέλαιο, υπάρχει πλούτος, και ο φυσικός πλούτος φέρνει χρήμα, και όπου υπάρχει χρήμα ευδοκιμούν οι πολεμικές συρράξεις, για τον έλεγχο των περιοχών και την εκμετάλλευση τους. Συνέπεια όλων αυτών, οι κάτοικοι να εξαναγκάζονται σε υποχρεωτικές μετατοπίσεις, σε εξορίες, στην προσφυγιά και τη ξενιτιά. Και δεν ήταν λίγοι αυτοί που έφυγαν από τα πατρογονικά τους εδάφη. Αλλά δεν είναι και λίγοι όλοι εκείνοι που ακολούθησαν τον δρόμο της αντίστασης, άλλοτε μιλώντας με στίχους και άλλοτε με όπλα.

Διαβάζοντας τα ποιήματα της «Ανθολογίας Σύγχρονης Κουρδικής Ποίησης» δεν χρειάζεται να αναρωτηθούμε αν ή γιατί σιωπούν οι ποιητές τέτοιες εποχές. Ερώτημα που είχε θέσει κάποτε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ με τον αλληγορικό του στίχο στοχεύοντας στην απάθεια των συμπολιτών – λογοτεχνών του, κατά τη διάρκεια του ναζιστικού μορφώματος στη Γερμανία. Όχι, δεν χρειάζεται να αναρωτηθούμε, καθώς για την περίπτωση του κουρδικού λαού, οι ποιητές δεν σιωπούν. Αντιθέτως για το Κουρδικό ζήτημα έχουν γράψει πολλοί και σπουδαίοι Κούρδοι ποιητές. Και έτσι μέσω της ποιητικής τους φωνής γίνονται και ευρύτερα γνωστά τα προβλήματα και τα βάσανα του κουρδικού λαού.