Ήρθε μια μάνα στ’ όνειρό μου, απ’ τα παλιά

δυο φύλλα δάφνη, φυλαγμένα στο μαντήλι,

ένα φεγγάρι στα σγουρά της τα μαλλιά

και την ψυχή πικρό παράπονο στα χείλη.

Ελλάδα μάνα, ανοιχτές είν’ οι πληγές

κι’ εσύ εμπόρευμα σε πάγκο λερωμένο

απ’ το λυκόφως των θεών,στο λυκαυγές,

το κάρο σπρώχνεις σ’ ένα κόσμο σαλεμένο.

Νύχτα ακούω την κραυγή σου, και μ’ ακούς,

όταν γυρίζω τις σελίδες σου και κλαίω,

τη μια στη στάχτη ψάχνω φίλους και δικούς,

την άλλη, μες στη λάσπη,τ’ όνομά σου ξαναλέω.