[…] Συνεπώς, και άσχετα αν ο θάνατος είναι συνέχεια παρών στην ποίηση του Α. Φωστιέρη, άσχετα αν μεγάλο μέρος του ποιητικού έργου-του σφραγίζεται, (όπως και εκείνο του Τ. Παπατσώνη που προηγήθηκε), από τη βαθιά συνείδηση του θανάτου, συμπεραίνω πως θα ήταν μεγάλο λάθος αν, παρ’ ελπίδα, πιστέψουμε πως ο θάνατος κατέχει την πρώτη θέση στη σκέψη-του, ενώ τη δεύτερη θέση μοιραία την καταλαμβάνει η ζωή. Γιατί, ο ποιητής, που θέλει να συστήνεται και ως “Ένας αυτόχθων του θανάτου”, κατά τον δημοφιλή στίχο-του (σ. 175), δεν οδηγείται, επαναλαμβάνω, από ερωτική έλξη προς τον θάνατο. Απεναντίας, όλα αυτά τα χρόνια, όπως διαφαίνεται μέσα από την ποίησή-του, επιδιώκει απλώς και μόνο τη μελέτη, μάλιστα επισταμένα και συστηματικά, του ανέκκλητου θανάτου σαν ένα ακατανόητο μυστήριο, μαζί με τις φρικτές συνέπειές-του αλλά, παράλληλα, θέλει να κατανοήσει και τη φυσική και μεταφυσική αντίληψη που έχουμε (όσοι έχουμε) για αυτό το μυστήριο, με βασικό στόχο, όπως είπα, να αποκομίσει στέρεα συμπεράσματα από όλη αυτή τη διερευνητική σπουδή-του, αποφεύγοντας βέβαια την εκ του συστάδην ή την κατά μέτωπο σύγκρουση μαζί-του. Όμως, με τον τρόπο που εργάζεται ο Α. Φωστιέρης μέσα στο ποιητικό εργαστήρι-του, αναπόφευκτα αναδεικνύεται και σαν ένας σχολαστικός και ακούραστος αναλυτής του θανάτου. Και εδώ ασφαλώς, όταν αναφέρομαι στον θάνατο, εννοώ τον κάθε λογής θάνατο και βέβαια τον ηθικό, που είναι πιο δραστικός, επομένως πιο μαρτυρικός και καταστροφικός για τους ευάλωτους ανθρώπους.

*********************

Το βιβλίο αυτό, στις σελίδες του οποίου ο συγγραφέας διατυπώνει την ερμηνευτική πρότασή του για κάποια σημεία ποίησης του Α. Φωστιέρη, και το οποίο όχι μόνον δεν διεκδικεί το αλάνθαστο αλλά δεν έχει και τη φιλοδοξία να θεωρείται εξαντλητικό, έχει ως τίτλο Ένας αυτόχθων του θανάτου, γιατί υποδηλώνει σαφώς το κυρίαρχο θέμα που δεσπόζει στο μεγαλύτερο μέρος του αλλά, παράλληλα, και τη σταθερή διάθεση του ποιητή ν’ αναμετρηθεί γενναία με αυτό το θλιβερό και βασανιστικό θέμα, όπως, εξάλλου, φανερώνεται και μέσα απ’ όλο το ποιητικό έργο του. Τον συνοδεύει και τον συμπληρώνει ο υπότιτλος Στάσεις στο ποιητικό έργο του Αντώνη Φωστιέρη, που υποδηλώνει τη σκόπιμα βαθμιαία-τμηματική, την κατά διάφορες φάσεις και χρονικά διαστήματα κριτική ανάγνωσή από τον συγγραφέα.