ΤΣΟΜΣΚΙ: Δεν νομίζω ότι αυτή είναι η βέλτιστη λύση, αλλά ήταν η ρεαλιστική πολιτική διευθέτηση εδώ και αρκετό καιρό. Πρέπει να ξεκινήσουμε με μερικά βασικά στοιχεία εδώ.Το πραγματικό ερώτημα είναι: υπάρχουν ξεκάθαρα δύο εθνικές ομάδες που διεκδικούν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης σε αυτό που παλαιότερα ήταν η Παλαιστίνη, περίπου η περιοχή που τώρα κατέχεται από το Ισραήλ μείον τα Υψίπεδα του Γκολάν, που είναι μέρος της Συρίας.Υπάρχουν λοιπόν δύο εθνικές ομάδες που διεκδικούν την εθνική αυτοδιάθεση. Μια ομάδα είναι ο αυτόχθονας πληθυσμός, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτόν — πολλοί από αυτούς εξορίστηκαν ή εκδιώχθηκαν ή τράπηκαν σε φυγή. Η άλλη ομάδα είναι οι Εβραίοι έποικοι που ήρθαν, αρχικά από την Ευρώπη, αργότερα από άλλα μέρη της Μέσης Ανατολής και κάποια άλλα μέρη. Υπάρχουν λοιπόν δύο ομάδες, ο αυτόχθονας πληθυσμός και οι μετανάστες και οι απόγονοί τους. Και οι δύο διεκδικούν το δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης. Εδώ πρέπει να πάρουμε μια κρίσιμη απόφαση: είμαστε ρατσιστές ή δεν είμαστε; Αν δεν είμαστε ρατσιστές, τότε ο αυτόχθονας πληθυσμός έχει τα ίδια δικαιώματα αυτοδιάθεσης με τους έποικους που τον αντικατέστησαν.Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν περισσότερα, αλλά ας πούμε τουλάχιστον όσα φαίνονται σωστά. Επομένως, αν δεν είμαστε ρατσιστές, θα προσπαθήσουμε να πιέσουμε για μια λύση που τους αξίζει — θα πούμε ότι είναι ανθρώπινα όντα με ίσα δικαιώματα, επομένως και οι δύο αξίζουν την αξίωση για εθνική αυτοδιάθεση. Ας δεχτούμε ότι οι έποικοι έχουν τα ίδια δικαιώματα με τον αυτόχθονα πληθυσμό. πολλοί δεν το βρίσκουν αυτονόητο, αλλά ας το αποδεχθούμε. Στη συνέχεια, υπάρχει μια σειρά από δυνατότητες. Μια πιθανότητα είναι μια δημοκρατική κοσμική κοινωνία.</Ουσιαστικά κανείς δεν είναι υπέρ αυτού. Μερικοί άνθρωποι λένε ότι είναι, αλλά αν κοιτάξετε προσεκτικά δεν είναι πραγματικά. Υπάρχουν διάφορα μοντέλα για πολυεθνικές κοινωνίες, ας πούμε η Ελβετία ή οτιδήποτε άλλο. Και ίσως μακροπρόθεσμα αυτές να είναι η καλύτερη ιδέα, αλλά δεν είναι ρεαλιστικές.

Η μόνη ρεαλιστική πολιτική διευθέτηση, προς το παρόν, τα τελευταία δέκα ή δώδεκα χρόνια, που θα ικανοποιούσε το δικαίωμα αυτοδιάθεσης και για τις δύο εθνικές ομάδες είναι μια διευθέτηση δύο κρατών. Όλοι ξέρουν τι θα έπρεπε να είναι: το Ισραήλ στα σύνορα περίπου πριν από τον Ιούνιο του 1967 και ένα παλαιστινιακό κράτος στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, και μια επιστροφή των Υψωμάτων του Γκολάν στη Συρία, ή ίσως κάποια άλλη ρύθμιση.Αυτό θα συνδεόταν ίσως με αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες και διεθνείς εγγυήσεις κάποιου ή άλλου είδους, αλλά αυτό είναι το πλαίσιο μιας πιθανής πολιτικής διευθέτησης. Όπως λέω, δεν νομίζω ότι είναι το καλύτερο, αλλά αυτό είναι το ρεαλιστικό, πολύ ρεαλιστικό. Υποστηρίζεται από το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου.