Κλασικός-Έλλην-άντρας. Σιχαινόταν τις δουλειές του σπιτιού και σαν να μην έφτανε αυτό κατέβαλλε το μέγιστο δυνατό ποσοστό στην ακαταστασία του χώρου. Κάτι που έβγαζε την Κατίνα από τα ρούχα της αλλά …καμωνότανε, καθώς έλεγε, για να μη γίνεται συνέχεια καβγάς. Για θρησκεία δεν συζητάμε. Το Μεγάλο Σάββατο στην Ανάσταση. άντε και σε κανένα γάμο καμιά κηδεία γνωστού-συγγενούς ή φίλου. Και πάλι έξω καθότανε και έκανε τσιγάρα.

Μόνο κάθε Δεκέμβριο γινόταν άλλος άνθρωπος. Αρχές αρχές του μήνα επέστρεφε νωρίς στο σπίτι κρύβοντας πίσω από το αρκετά ψηλό μπόι του το μεγάλο κουτί. Κάθε χρονιά, κι άλλο κουτί. Κάθε χρονιά, κι άλλο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ποτέ δύο φορές το ίδιο. Δεν ήταν πλούσιος. Βενζινάς ήτανε, αντιπρόσωπος της Σέλ. Η οποία Σελ μπορεί στη Νιγηρία να τα έκανε ρημαδιό, αλλααά, με τους συνεργάτες της ήτανε κυρία. Κάθε χρόνο τους έστελνε δώρο ένα δέντρο από τα πιο σύγχρονα. Πότε μ’ εκείνα τα χαζά κλαδιά που έπρεπε να τα ανοίγεις δυο ώρες -και πάλι ατσούμπαλο ήτανε, και πότε με τα εξελιγμένα. Τα σπαστά. Ένα κουτί τίγκα στο πλαστικό: πλαστικός κορμός-πλαστικά κλαδιά, σε μια ζωή που αγκομαχούσε να μην πλαστικοποιηθεί και η ίδια. Πάντως αυτά τα δεύτερα, τα σπαστά, από πείρα το λέω, είναι πιο εύχρηστα. Τα συναρμολογείς γρήγορα και ξεμπερδεύεις.

Νάτος λοιπόν πάλι με το σπάνιο γέλιο και το μεγάλο κουτί πίσω από την πλάτη, χεσμένος από τη χαρά του, γιατί φέτος σπίτι είναι και η μικρή, η βαφτιστήρα του και αυριανή του κόρη – αυτό, τότε δεν το ήξερε κανένας ακόμα.

Μπαίνει, πετάει σακάκι παπούτσια όπου βρει, πετάει από την τραπεζαρία καρέκλες και τραπεζάκια, επίσης όπου βρει, και φτιάχνει χώρο για το δέντρο. Η μικρή τον κοιτάζει όλο θαυμασμό και εκείνος κάνοντας κάτι ταχυδακτυλουργικά της συμφοράς, αλά ούνε αλά ντούε αλά τρέ, ανοίγει όλος καμάρι το κουτί και εμφανίζει το τεμαχισμένο κουφάρι ενός ψεύτικου δέντρου.

Εν τούτοις το φόρτε του δεν ήταν αυτό. Ήταν το στόλισμα. Ναι το στόλισμα: Αυτός ένας μακρονησιωτης όνομα και πράγμα άθεος και ασυγχώρητος, στρωνόταν στη δουλειά να φτιάξει το σύμβολον της εορτής.