Η Ευρώπη ένας παιδότοπος

(Για τη Lisa, όπως κι αν τη λένε)

Σε κάθε χώρα είχε και άλλο όνομα

οπότε στο Άμστερνταμ της είπαν

θα σε φωνάζουνε Αμάντα. Να το θυμάσαι

όταν ο άντρας θα καλεί μέσα στην έκσταση,

για εσένα θα εκφράζει την αγάπη του

μην αφαιρείσαι από τη θέα

έχε το νου σου στη δουλειά.

Δεν ήτανε ρομαντική

και ίσως αυτό βοήθησε να φτάσει εκεί

όταν οι φίλες της παρέμειναν πίσω στη Ρουμανία.

Έκαναν ζήτημα ολόκληρο το εύκολο,

να πρέπει ν’ αγαπάς για να δοθείς.

Μα ίσως ήταν κι αυτό ακριβώς.

Δεν ήτανε ρομαντική, δεν καταλάβαινε

που την ύψιστη στιγμή ο εραστής θέλει

να πει το όνομα.

Έτσι, όταν το έλεγαν δεν πρόσεχε

και σα να ήταν άλλη, δεν έδινε την πρέπουσα ανταπόκριση

ένα χυδαίο βογγητό και μια κατάφαση.

Γίναν παράπονα. Πέντε μήνες ύστερα

της άλλαξαν το όνομα, τη στείλαν στη Βουδαπέστη

που η δουλειά ήταν πολλή και οι τιμές

τρεις φορές πιο χαμηλές.

Σκέφτηκε πως αν δεν έφτιαχνε ένα νόημα

για όλη την κωμωδία που ζούσε

δέκα φορές τη μέρα,

το τέλος θα ήταν αναπόφευκτο,

θα επέστρεφε στο Πλόεστι ανώνυμη.