Ξεκινώ με το τέλος του κόσμου.

Τα παιδιά παίζουν μπάλα/ τα παιδιά όλο τρέχουν/ ο φονιάς στην κρεμάλα/ τα παιδιά τον εμπαίζουν

-κάτι καίγεται γύρω μου, μυρίζει χρώμιο γδαρμένο- τα παιδιά στην κουζίνα/ στο φαΐ βάζουν δάχτυλο/ τα παιδιά στην Αθήνα/ μπουγελώνουν τον άτιμο -τα μπαλκόνια όλα σείονται, ο καιρός γαρ εγγύς- μα δεν έφτασε ακόμα

δεν έφτασε

απλά ξεκινώ με αυτό να προλάβω

ξεκινώ με αυτό όσο μνήμα δε σκάβω –

Ξεκινώ με το τέλος του κόσμου.

Τα παιδιά έχουν χυθεί/ τα παιδιά όλα σκόρπισαν/ ο φονιάς τα θωρεί/ και γελάει που ψόφησαν -είν η άσφαλτος σίδερο, πυρωμένη είν η πόλη- τα παιδιά έχουν πλυθεί/ έχουν μπει μες στα φέρετρα/ τα παιδιά τα οδηγεί/ χαρωπά στον Αχέροντα -ποιος κραδαίνει τα κτίσματα, το δάχτυλό του κουνάει σε μένα- μα δε μ’ έφτασε ακόμα

δε μ’ έφτασε

απλά ξεκινώ με αυτό να το βγάλω απ’ τη μέση

πριν να πω τι ειν αυτό που σαν πυρ μ’ έχει φλέξει –

Ξεκινώ με το τέλος του κόσμου.