Στιγμές ποιήματος στη Ριτσώνα

Οι στάχτες βρίσκονται σε μικρή αναμονή
απόκοσμη τελετουργία θανάτου.
Αλαφιασμένοι συγγενείς
σε περιβάλλον μίνιμαλ αισθητικής
ρουφούν καφέδες της παρηγοριάς
και δεν περνάει η ώρα.
Των ανθρώπων όλες οι οσμές
φούγκα με πειραγμένες νότες.
Στο διπλανό στρατόπεδο προσφύγων
-κάδρο αφαιρετικό-
μικρό κορίτσι κοιτά
ανεξιχνίαστα
μια κίσσα
πού πετάει ψηλά.
Χέρι-χέρι
και ολοένα με ρωτάς
αν μου αρέσει
η αισθητική του κήπου
οι τεφροδόχες
τα γλυπτά.
Σε κοιτώ
καθώς παρατηρείς
πόσο άτσαλα
έχει κρεμαστεί
πίνακας κακότεχνος
με πελαργό
πού κάθετα απομακρύνεται
μέσα σε σύννεφα μαβιά.
Το marketing
πανταχού παρών
σε ράφι κτιστό
κάτω από τη βιτρίνα
με τα κρουασάν
όπου αγοράζεις
με έκπτωση
βιβλία για το τραύμα.
Η ρίμα του θανάτου
ασταθής
σαν ποίημα παλαβό
πού βαριέσαι
αφόρητα
να το διαβάσεις
μέχρι τέλους.
Καλύτερα να σφραγιστεί
αν είναι εφικτό
στο πιο φτηνό σταχτοδοχείο.