Στο έαρ πλάνη, ζάλη κάμπων άνισων στοιχειώνει
ετούτα τα χλωρά που γκρίζα υγρασία σκαλίζει
μ’ αλέτρι και με κοπριά ο εργάτης τα ξηλώνει
πριν φως αυγής πηχτό να βγει κι αρχίσει να θερίζει.

Και γω που τρύπες άνοιγα με στομωμένη αξίνα,
όλη τη μέρα γύρναγα χωρίς δουλειά να έχω
και πήρα στο κατόπι της μικρούλα καρδερίνα
αθέλητα ξεμάκρυνα και παραπέρα στέκω.

Απ’ του αγρού την άνανδρη γαλήνη τώρα βγήκα
σε μια βραχώδη έκταση με χώμα σαν αλάτι
εκεί δε βόσκουν ζωντανά, δε ζουν ούτε σκουλήκια,
και τσούζει τις παλιές πληγές, αγκαθωτό δεμάτι.

Στις πέτρες πάνω ξέρασα εφτά πικρές ακίδες
που σφήνωναν τον τράχηλο με αίμα αντί για ανάσα,
απ’ το ακρογκρέμι αντίκρισα σαν πάχνης φυσαλίδες
μορφές απόκοσμες, φρικτές, φορούσαν μαύρα ράσα.