Η μετάνοια ως αφήγηση. Μικρές οπές σκέψης για ένα αδύνατον κείμενο.

“ Στέργειν μὲν ἡμᾶς, ὡς ἀκίνδυνον φόβῳ
Ρᾶον σιωπήν. Τῷ πόθῳ δέ, Παρθένε,
Ὕμνους ὑφαίνειν συντόνως τεθηγμένους,
Ἐργῶδες ἐστίν. Ἀλλὰ καί, μῆτερ, σθένος,
Ὅση πέφυκεν ἡ προαίρεσις δίδου.“

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Βουβή εβδομάδα και εγώ τολμώ να γράψω, και μάλιστα για ένα αδύνατον κείμενο. Συγχωρέστε με, αλλά το τολμώ ακριβώς γι΄αυτό: γιατί οι μέρες είναι τέτοιες και το κείμενο αδύνατον. Και επειδή έχω την αίσθηση ότι ενίοτε η γραφή είναι πιο σιωπή απ΄τη σιωπή. Μιλώ για την αξία της σιωπής, όταν αυτή είναι «χρυσός» και, προφανώς, δεν είναι πάντα, ειδικά όταν, ενώ από καλή συντυχιά έχεις γίνει κοινωνός ενός δώρου που απευθύνεται σε όλους, εσύ το κρατάς για τον εαυτό σου.

Έτσι, λοιπόν, παρότι βρίσκομαι σε απορία, τολμώ να μοιραστώ κάποιες πολύ μικρές οπές σκέψης για ένα ορθάνοιχτο και εν εικόνι διαπορευόμενο κείμενο στην άδολη περιοχή του αδύνατου, εκεί που «τα πάντα δυνατά τω πιστεύοντι». Για το ποιος είναι αυτός ο πιστεύων και πόση ερωτική τρέλα τού ξεχειλίζει, ώστε αμετανόητος να καταπιάνεται, όντας ασθενής, με τα αμήχανα, για να τα διηγείται παράφορα ώσπου παράφορα να τα πάθει, ας αφήσουμε, προσώρας, να μας προετοιμάσει καταλλήλως ο άγιος Ιωάννης Ο Δαμασκηνός, του οποίου σχετικό χωρίο από τον χριστουγεννιάτικο ιαμβικό του κανόνα προέταξα, πολλαπλώς σκόπιμα, όπως, ενδεχομένως, αναφανεί καθοδόν.

Ο λόγος για το δεύτερο βιβλίο του μεγαλεπήβολου και πολύτομου μυθιστορηματικού εγχειρήματος του ευρηματικού Κύπριου λογοτέχνη Κυριάκου Μαργαρίτη, υπό τον τίτλο Νέα Κρόνακα, δεύτερο κατά σειρά και της τριλογίας: Εννέα, Σαμψών, Συμβάν ΄74 (υπό έκδοση), που κυκλοφόρησε τέλη Νοεμβρίου του 2023, δώρο χριστουγεννιάτικο και αμφιλαφές, όπως το μυστήριο της Ενσάρκωσης που αποτελεί τον πυρήνα της αφήγησής του. Σκοτεινό και εν τω άμα αποκαλυπτικά φωτεινό: η αυτοπροσωπογραφία ενός έκπτωτου κόσμου εν ετέρα μορφή. Πρόκειται για την αφήγηση της Ιστορίας από την πτώση της στον ευαγγελισμό της Μεταμόρφωσής της, από το πονηρόν του χρόνου της στον εσχατολογικό Χρόνο ως αδιάψευστο παρόν στο Ένα Σώμα της Βασιλείας, από τη χώρα του Ποτέ στη χώρα του Νυν και του Πάντοτε. Για την αφήγηση ως προσωπική και συλλογική περιπέτεια από το μηδέν της ουσίας μας στο άπειρο της εικόνας μας, εκεί που τελειώνει η περίκλειστη ιστορία του ανθρώπου και ξεκινά το συναρπαστικό ενδεχόμενο της ιστορίας του Θεανθρώπου, σε ένα σπίτι με ορθάνοιχτη τη θύρα στο φως, την Εκκλησία. Εκεί, δηλαδή, που ελεύθερα αρχίζει ένας συναρπαστικός διάλογος, που δεν τελειώνει ποτέ, με τον έναν και απλούν ανεκλάλητο Έρωτα, τον μοναδικό Ηγαπημένο, γενάρχη πολλαπλών ενσαρκώσεων, «κατάλυμα ανθρωπίνων ερώτων», ευρηματικό επινοητή πλήθους μεταμορφώσεων.