William Shakespeare, «Άμλετ- Η τραγωδία του Πρίγκηπα της Δανίας» (Προλεγόμενα-Μετάϕραση: Διονύσης Καψάλης), εκδ. Gutenberg, 2015
17Ιαν
Σ ΚΗΝΗ 5 (Απόσπασμα)
Μπαίνουν τὸ ΦΑΝΤΑΣΜΑ καὶ ὁ ΑΜΛΕΤ.
`
ΑΜΛ. Ποῦ μ᾽ ὁδηγεῖς; Μίλα. Δὲν πάω πιὸ πέρα.
ΦΑΝΤ. ῎Ακου.
ΑΜΛ. ᾽Ακούω.
ΦΑΝΤ. Πλησιάζει ἡ ὥρα
ποὺ πρέπει νὰ παραδοθῶ στὸ θειάϕι
καὶ στὴ ϕωτιὰ τοῦ μαρτυρίου μου.
ΑΜΛ. Νιώθω τὸν πόνο σου.
ΦΑΝΤ. Μὴ μὲ λυπᾶσαι. ῎Ακουσε τί θὰ ϕανερώσω.
ΑΜΛ. Λέγε. ᾽Οϕείλω νὰ σ᾽ ἀκούσω.
ΦΑΝΤ. Καὶ νὰ πάρεις ἐκδίκηση ὅταν ἀκούσεις.
ΑΜΛ. Τί;
ΦΑΝΤ. Εἶμαι τὸ πνεῦμα τοῦ πατέρα σου,
κι ἐκτίω τὴν ποινή μου στὸ σκοτάδι:
ὅλη τὴ νύχτα νὰ περιπλανιέμαι
καὶ τὴν ἡμέρα νὰ μετανοῶ
μέσα στὶς ϕλόγες γιὰ νὰ ἐξαγνιστοῦν
οἱ ἁμαρτίες τῆς ϕθαρτῆς ζωῆς μου. ᾽
Απαγορεύεται ν᾽ ἀποκαλύψω
τὰ μυστικὰ τῆς ϕυλακῆς μου, ἀλλιῶς
θὰ εἶχα νὰ σοῦ πῶ μιὰ ἱστορία
ποὺ θά ᾽ϕτανε κι ἡ πιὸ ἁπλή της λέξη
νὰ σϕάξει τὴν ψυχή σου, νὰ παγώσει
τὸ αἷμα σου στὶς ϕλέβες, νὰ χυθοῦν
Διαβάστε περισσότερα





