Λεωνίδας Μαριδάκης, «Βάρκα στο σπίτι» (στίχοι: Μάνος Ελευθερίου), εκδ. Μετρονόμος, 2018
19Ιαν
«Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό σε ένα γωνιακό μικρό καφέ στο κέντρο πριν μερικά χρόνια όταν ο Μάνος Ελευθερίου μου άπλωσε το χέρι δίνοντας μου μια σελίδα Α4 με στίχους του χτυπημένους σε γραφομηχανή και με κάποιες διορθώσεις χειρόγραφες επάνω… Ένα πρωινό που ένιωσα την εμπιστοσύνη και τη ζεστασιά του να μου δείχνουν έναν νέο για μένα δρόμο στο τραγούδι. Και είχαμε μόλις πριν λίγες μέρες γνωριστεί. «Είναι δικοί σου οι στίχοι, μόνο σε παρακαλώ πολύ να μην βιαστείς», μου είπε. Πήρα τους στίχους του «Βάρκα στο σπίτι» στα χέρια μου και τους έριξα μια γρήγορη ματιά. Ήταν πολύ παράξενο αλλά σα να έβλεπα γραμμένες στο χαρτί δικές μου προσωπικές στιγμές, έρωτες, αγωνίες και την απέραντη θάλασσα, πλάι στην οποία είχα μεγαλώσει και που συχνά εισέβαλε από παιδί στα όνειρά μου. Πως διάλεξε να μου δώσει αυτούς τους συγκεκριμένους στίχους που σήμαιναν τόσα για μένα, πως διάλεξε την περίοδο και τη στιγμή που αναζητούσα με αγωνία λόγια γερά να οδηγήσουν τις μουσικές μου δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως το παίδεψα χρόνια, δεν βιάστηκα. Και πως λίγους μήνες πριν φύγει πήρε το «Βάρκα στο σπίτι» στα χέρια του. Με πήρε αμέσως στο τηλέφωνο, με ευχαρίστησε και παρουσίαζε τακτικά τραγούδια από το cd στις τελευταίες εκπομπές του… Τόσο απλά, ανθρώπινα, γενναιόδωρα. Αυτός ήταν ο Μάνος Ελευθερίου που γνώρισα.»
`
Λεωνίδας Μαριδάκης 18/1/19
`
`
ΒΑΡΚΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ
`
Σα να ‘γινε σεισμός και σπάσαν τζάμια
και του σπιτιού η πόρτα υποχωρεί
μονάχα εγώ που ξέρω τα σημάδια
γνωρίζω κι ότι μέλλει να συμβεί
και ξέρω πως αστέρια πια θα γίνουν
οι αγάπες μες τον κόσμο όταν σβήνουν
`
Πώς μπήκε τούτη η βάρκα μες το σπίτι
μια βάρκα που είναι για τους ναυαγούς
και ποιος θυμάται μέσα στον πλανήτη
ρομαντικούς να σώσει νοσταλγούς
το κύμα έχει φίδια και κοχλάζει
στο σπίτι που η αγάπη αναστενάζει
`
Ποιος έσπρωξε τη βάρκα μες το σπίτι
ζωγραφισμένη μ’ όστρακα παλιά
με ψάρια κεντημένα σ’ ένα δίχτυ
και τα μαργαριτάρια στα κουπιά
Πως ήρθε; όπως μπαίνουν στα όνειρα μας
εκείνα που σκεφτόμαστε δικά μας
`
Η θάλασσα ως το στήθος πια με φτάνει
δεν ξέρω τι έχει γίνει και ποιος ζει
μα ένα χέρι βγαίνει απ το ταβάνι
σωσίβιο μου ρίχνει και σχοινί
το σπίτι στον αέρα ταξιδεύει
ποια αγάπη μες τον κόσμο μας γυρεύει
Διαβάστε περισσότερα
1 Σχόλιο






