T.S. Eliot, «Οἱ κούφιοι ἄνθρωποι» (1925) [μετφρ. -επίμετρο: Άρης Φίλιππας]
31Ιαν
`
Ὁ μεσιέ Κούρτς—πέθανε
Μιά πεντάρα γιά τόν γερο-Γκάι
Ι
Εἴμαστε οἱ κούφιοι ἄνθρωποι
Εἴμαστε οἱ παραγεμισμένοι ἄνθρωποι
Πού γέρνουμε ἀντάμα
Μέ τά κρανία μας γεμᾶτα μ’ ἄχυρο. Ἀλίμονο!
Εἶναι οἱ στεγνές μας φωνές, ὅταν
Ἀντάμα ψιθυρίζουμε
Βουβές κ’ ἀνούσιες
Καθῶς ὁ ἄνεμος στό ξερό γρασίδι
Ἤ ὁ βηματισμός τῶν ἀρουραίων πάνω σέ σπασμένο γυαλί
Μές στό ξερό κελάρι μας.
Μορφή χωρίς σχῆμα, σκιά δίχως χρῶμα,
Ἱσχύς παράλυτη, χειρονομία ἀκίνητη•
Ὅσοι διάβηκαν
Μ’ ὁλόισιο βλέμμα, στό ἕτερο Βασίλειο τοῦ θανάτου
Μᾶς θυμοῦνται -ἄν καθόλου τό κάνουν- ὄχι σάν χαμένες
Βίαιες ψυχές, μά μόνο
Σάν τούς κούφιους ἀνθρώπους
Τούς παραγεμισμένους ἀνθρώπους.
`
ΙΙ
Μάτια πού στόν ὕπνο μου φοβάμαι νά κυττάξω
Στ’ ὀνειρικό βασίλειο τοῦ θανάτου
Αὐτά δέν φανερώνονται:
Ἐκεῖ, τά μάτια εἶναι
Ἡλιό φως πάνω σέ σπασμένη στήλη
Ἐκεῖ, εἶναι ἕνα δέντρο πού λικνίζεται
Κ’ εἶναι οἱ φωνές
Στό τραγούδισμα τοῦἀνέμου
Πιό μακρινές καί πιό ἱεροπρεπεῖς
Ἀπό ἕνα ἄστρο πού πεθαίνει.
Ἄς μη βρεθῶ ἐγγύτερα
Στ’ ὀνειρικό βασίλειο τοῦ θανάτου
Κ’ ἀκόμη ἄς μοῦ φορεθοῦν
Μεταμφιέσεις τέτοιες προσεγμένες
Προβιά ἀρουραίου, κοράκου χρώς, πάσσαλοι σταυρωμένοι
Σ’ ἕνα λιβάδι ὅπου
Θά διατελῶ στόν τρόπο τῶν ἀνέμων
Ὄχι ἐγγύτερα —
Ὄχι αὐτή ἡ στερνή συνάντηση
Στό δειλινό βασίλειο.






