Alfonsina Storni (Αργεντινή, 1892-1938), «Λιτανείες της νεκρής γης», (μετφρ. -επίμετρο: Στέργιος Ντέρτσας)
8Φεβ
Για το ανθρώπινο γένος θα έρθει μια μέρα
Που σαν δεντρί ματαιότητας θα το κυριεύσει η ξέρα.
Κι ο γέρο ήλιος στην απλωσιά τ’ ουρανού
Κάρβουνο άχρηστο θα γίνει σβησμένου πυρσού.
Θα ‘ρθει μια μέρα που του κόσμου η παγωνιά
Σιγή του πένθους θα γίνει πολύ βαθιά :
Ίσκιος βαρύτατος στον πλανήτη θα πέσει
Κι η Άνοιξη ποτέ πια δεν θα επιστρέψει ∙
Σαν μάτι τυφλό η γη πεθαμένη,
Θα συνεχίσει να γυρνά συνεχώς ταραγμένη,
Αλλά μέσα στο έρεβος, στα τυφλά, μοναχή της
Δίχως «αχ» και τραγούδια, δίχως την προσευχή της.
Μόνη με όλα τα όντα της τ’ αγαπημένα
Κουρασμένα στον κόρφο της και κοιμισμένα.
(Μάνα που κινείται ακόμη και με τα πικρά τα φαρμάκια της
Που αφήνουν στο στήθος της τα πεθαμένα παιδάκια της)
Τίποτα όρθιο… Πολιτείες ερείπια, διαλυμένες
Θ’ ανέχεται πάνω στις πλάτες της τις τσακισμένες
Απ’ τα μεγάλα τα ύψη, κατάμαυρη, το βουνό
Θα την θωρεί με το βλέμμα του το φθονερό
Ίσως κι η θάλασσα άλλο δεν θα ‘ναι από ‘να σκληρό
Κομμάτι πάγου, μέσα και έξω εντελώς σκοτεινό.
Διαβάστε περισσότερα





