Ανδριάνα Στυλιανή Χονδρογιάννη, Δύο ποιήματα
6Μαρ
Τα νυχτοπούλια
Τα γεράκια του Χόπερ δεν πετούνε
Ούτε τη νύχτα ούτε καν τη μέρα
Είναι θρονιασμένα σε κάτι ψηλά σκαμνιά
Οι γαμψές τους μύτες είναι χαμηλά στραμένες
Το ένα απ’αυτά θα ‘τριβε και θα ‘σφιγγε νωρίτερα τον μακρύ λαιμό του
Θα προσπαθούσε να διώξει τ’άλλο το χέρι.
Όχι εκείνο που κρατάει το θάνατο ανάμεσα στα δυο του δάχτυλα
Αυτό που τώρα το χαιδεύει
Αυτό που το πνίγει.
Είναι πιο γρήγορος και πιο νόστιμος
Απ’την μοναξιά ο καπνός.
Τέσσερα σκαμνιά παραδίπλα
Ακόμα ένα.
Ήταν όλα τους σκυμμένα
Γυρτά
Μοιράζονταν την ίδια μοναξιά
Του πιο φωτεινού καφέ της πολής
Την πιο σκοτεινή νύχτα του κόσμου
Λες και τη σχίζανε σε μικρά κομμάτια.
Δεν κοιταχτήκανε στιγμή.
Το βλέμμα του καρφωμένο στο δηλητήριο που σέρβιραν μπροστά του
Οι ψυχές τους όχι σκοτεινές, άδειες
Και τα ποτήρια τους.
Δεν είδε κανένα τους έναν άντρα αλλοπαρμένο
Στέκεται απ’έξω ξένος
Στον δρόμο
Έναν άδειο και σκοτεινό.
Διαβάστε περισσότερα





