Πάμελα Σκόμπι, «Το σχολείο που κατέβηκε σε απεργία» (μετφρ.: Χριστίνα Μαλαγάρη), εκδ. Πατάκης,1992
1Μαΐ
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
«Εμπρός, μαρς!»
«Άκουσες τίποτα. Τομ;»
Η κυρία Χίγκντον σήκωσε την κουρτίνα και κοίταξε έξω. Έτριψε τα μάτια της και κοίταξε ξανά… Κι άφησε ένα στεναγμό γέλιου.
«Δεν είναι για γέλια» παραπονέθηκε ο άντρας της,
«Ω, μα είναι, Τομ! Έλα να δεις!»
«Να έρθω και να δω τι; Μήπως έφτασε ο εφημέριος με μια χειράμαξα για να πάρα τα έπιπλα μας;»
«Αν έκλεινες το στόμα σου για λίγο, Τομ, και άνοιγες τα αυτιά σου, μπορεί να άκουγες κάτι που θα σου ζέσταινε την καρδιά».
«Τι εννοείς;»
«Σώπα, Τομ, και άκου!»
Και τότε, πολύ απαλά στην αρχή, αλλά όλο και δυνατότερα στη συνέχεια, άκουσε:
«Θέλουμε πίσω τους δασκάλους μας! Θέλουμε πίσω τους δασκάλους μας! Δικαιοσύνη! Δικαιοσύνη! Θέλουμε πίσω τους δασκάλους μας!»
«Τι στο καλό;…»
«Είναι τα παιδιά! Αυτά τα υπέροχα, θαυμάσια παιδιά! Η Βάιολετ τα κατέβασε σε απεργία! Το σχολείο κατέβηκε σε απεργία!»
Ο Τομ άνοιξε βίαια την πόρτα και κοίταξαν έξω· ένα πλήθος από πανό που ανέβαιναν και κατέβαιναν στον αέρα πάνω από τα παιδιά που παρέλαυναν μαζί με τις μανάδες τους. Στα κοντινά χωράφια υπήρχαν κι άλλοι που κοίταζαν. Άντρες που κράδαιναν σκαλιστήρια και γάντζους κλαδέματος και ύψωναν τις φωνές τους σε επευφημίες.
«Δεν πρέπει να τη φωνάζουμε Βάιολετ πια!» είπε ο Τομ. «Δεν είναι το σωστό χρώμα. Θα πρέπει να τη φωνάζουμε ΚΟΚΚΙΝΗ! Κόκκινη Πότερ, η φίλη των εργατών! Τραγούδησε μας την “Κόκκινη Σημαία”, Βάιολετ!»
Η Βάιολετ χαμογέλασε, χαιρέτησε και άρχισε να κραυγάζει τον ύμνο των εργατών. Προχώρησαν και πέρασαν μπροστά από το σχολείο, όπου ο Άικιν και οι υπόλοιποι στέκονταν παγωμένοι από λύσσα, σαν κακά πνεύματα που σηκώθηκαν από τους τάφους τους και περιφέρονται άσκοπα στο φως. Η Ντόρα κατέβασε το κεφάλι της και μπήκε μέσα.
«Κάντε κύκλο!» διέταξε η Βάιολετ, και ξεκίνησαν μια κυκλική πορεία, καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος του χωριού. Καθώς; περπατούσαν καμαρωτά μπροστά από το σπίτι της κυρίας Φίλποτ, η καλή γυναίκα όρμησε έξω, κραδαίνοντας ένα φαράσι και μια σκούπα, λες και σκόπευε να κόψει πρώτα μερικά κεφάλια και μετά να τα μαζέψει.
«Θα σας κόψω το λαιμό ολωνών σας!» ούρλιαξε.
«Το δικό σου λαιμό να πας να κόψεις» ανταπάντησε η κυρία Πότερ, γυρνώντας προς το μέρος της με τις μικρές γροθιές της σηκωμένες. Σαν κυνηγημένη, η κυρία Φίλποτ χώθηκε πάλι στο σπίτι της, και η κυρία Πότερ ξαναβρήκε το βήμα της τραγουδώντας: «Η Κόκκινη Σημαία θα ανεμίζει εδώ!».
Διαβάστε περισσότερα





