Η Κρίση της Ποίησης

Μπάμπης Αναγιωτός,«Δυτικά της λήθης», Λεμεσός, 2019 (γράφει ο Χρήστος Μαυρής)

Αγωνία για την έκφραση και για το τέλεια ειπωμένο!

 Αναφορα στην ποιητικη συλλογη Δυτικα της λήθης, του Μπάμπη Αναγιωτού

 

Ο Μπάμπης Αναγιωτός ανήκει, φύσει και θέσει, στην ομάδα των ποιητων που κωδικοποιήθηκε κάτω απο τον γενικο τίτλο «Γενια της Εισβολης». Είναι άτομα που έζησαν όλες τις απάνθρωπες και καταστροφικες συνέπειες της τούρκικης εισβολης στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974, με αποτέλεσμα όλα τα οδυνηρα βιώματά τους, όλο αυτο το άλγος, να τα περάσουν στην ποίησή τους, τις περισσότερες φορες μάλιστα μ’ ένα αυθόρμητο και ωμο τρόπο που εκφραζόταν μ’ ένα απελέκητο γράψιμο. Είναι δηλαδη οι ποιητες που εμφανίσθηκαν στα κυπριακα γράμματα, σχεδον όλοι, αμέσως μετα την τούρκικη εισβολη.

Στην καινούργια ποιητικη συλλογη-του όμως, που κυκλοφόρησε αρχες του 2019 και τιτλοφορείταιΔυτικα της λήθης, (τίτλος που συνειρμικα παραπέμπει στη συλλογη Δυτικα της λύπης, του Οδυσσέα Ελύτη, χωρις όμως τα δύο αυτα βιβλία να έχουν κάποια στενη συγγένεια μεταξυ-τους) φυσάει, όπως διαπιστώνω, νέος αέρας στις σελίδες-της. Φυσσάει ο ευφρόσυνος αέρας της αλλαγης και της ανανέωσης, με αποτέλεσμα να υπάρχει μία νέα θεματολογία και ένα διαφορετικο ύφος στην ποίησή-του, που σίγουρα δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τη θεματολογία που τον απασχόλησε στις πρώτες συλλογες του,  τάση που άρχισε να διαφαίνεται απο την προτελευταία συλλογη-του που τιτλοφορείται Οι μνήμες μιας πόλης.

Συγκεκριμένα, η καινούργια συλλογη του, δεν έχει σχέση ή, πιο σωστα, δεν αναφέρεται στους νεκρους της κυπριακης τραγωδίας, τους αγνοούμενους, τους πρόσφυγες, τον Πενταδάκτυλο και γενικα τους κατεχόμενους τόπους-μας που είναι μία θλιβερη και πένθιμη θεματολογία που μοιραία πλάκωνε (και πλακώνει) σαν ογκόλιθος την κυπριακη ποίηση τα τελευταία 30-40 χρόνια. Τώρα, στο μεγαλύτερο μέρος της καινούργιας συλλογης του, ο ποιητης αναφέρεται πρώτιστα στον αστραποβόλο έρωτα και δευτερευόντως σε άλλα υπαρξιακα θέματα που τον απασχολουν και τον προβληματίζουν.

Με αυτα τα δεδομένα όμως, η καινούργια δουλεια του Μπ. Αναγιωτού, που φέρει ασφαλως τα σημάδια της ωριμότητας και της ενάργειας, θέλω να πω της καθαρότητας της ποιητικης τέχνης, αλλα και τη σιγουρια του δημιουργου της, πρέπει να διαβάζεται και να προσλαμβάνεται με νέα κριτήρια ή να προσεγγίζεται με μία διαφορετικη ποιητικη αντίληψη.

Πρόκειται για μία ολιγοσέλιδη συλλογη, πανέμορφη στην απλότητά-της, που περιέχει μόνο 20 ολιγόστιχα ποιήματα τα οποία στο σύνολό τους αγγίζουν το τέλειο! Εννοω πως μπορουν, χωρις δεύτερη σκέψη, να καταχωρηθουν στην χορεία της μεγάλης ποίησης, τόσο απο την πλευρα της αισθητικης συγκρότησής-τους όσο και απο την πλευρα του περιεχομένου τους. Ενδεικτικα, ως απαιτητικη και ολοκληρωμένη δουλεια, αναφέρω τα ποιήματα «Παράκληση», «Η βρύση των ερώτων», «Η ολιγωρία του λόγου», «Και οι λέξεις έχουν τον Οδυσσέα-τους», «Τα κλειδια», «Το ποτάμι» κ.ά., χωρις βέβαια τα υπόλοιπα ποιήματα να υστερουν σε αισθητικη και ποιοτικη αξία.

Ο αγώνας και η αγωνία όμως του Μπ. Αναγιωτου, όπως αυτα εκδηλώνονται στην προσπάθειά-του να δαμάσει και να κυριαρχήσει σε ικανοποιητικο βαθμο πάνω στο προποιητικο υλικο-του, είναι έντονα αισθητα στην καινούργια συλλογη-του. Είναι δηλαδη τα πιο έκδηλα και προβεβλημένα στοιχεία μέσα στις σελίδες της! Είναι «η αγωνία της έκφρασης και όλο το ανέφικτο του τέλεια ειπωμένου», όπως αλλιως το διατύπωσε ο αξέχαστος Τάσος Λειβαδίτης.

Διαβάστε περισσότερα