Θανάσης Αλεξανδρής, Ποιήματα
28Ιου
50 χρόνια από τα γεγονότα του Stonewall.
*
Και νόμισες πως ήταν τα τριζόνια
Και νόμισες πως ήταν μονάχα τα τριζόνια
που θρυμάτιζαν την γυάλινη σιωπή καθώς
ανάμεσα κάθησε στα χείλη,
εκείνη την νύχτα, που κι αγέρας δίχως πνοή
δεν τόλμησε να κουνήσει τα φύλλα των ματιών σου.
Δεν άκουσες τον λυγμό των αστεριών
που με φωνή μοναχικού αηδονιού
τον αυγερινό καλούσαν την γενέθλια νύχτα
παρά αφέθηκες να ακούς νανούρισμα
τους δυσταχτικούς της καρδιάς μου χτύπους.
Γυάλινη σιωπή που έσπασε
από το βάρος του ανέφικτου,
στις μετρημένες ματιές και τα γλυκόφιλα,
στις μετρημένες στιγμές που ξανά δεν θα ‘ρθουν.
Δεν άκουσες το δάκρυ που ράγισε το πρόσωπό μου
μονάχα τα χείλη μου βρήκες αλμυρά
σαν την θάλασσα που πνίγει τους καρπούς
μακρυνών ονείρων
και χαμογέλασες με θλίψη
Αποστάτης χορεύει ο έρωτας
στις καλοτεντομένες χορδές μιας λύρας
που δίχως φωνή τραγουδά τον καημό μας
και εγώ στην αγκαλιά σου στερνή φορα
αφήνομαι
ως ότου να μας βρει ο ήλιος.
*
Διαβάστε περισσότερα





