Ραδιόφωνο- Ταινιοθήκη- Θεάτρο Ποιείν

Απόστολος Κώστιος, «Η μουσική του Δημήτρη Μητρόπουλου για τον “Ιππόλυτο” του Ευριπίδη»

 

Την μουσική για τον Ιππόλυτο (6.6.1937) του Ευριπίδη συνέθεσε ο Μητρόπουλος ύστερα από παραγγελία του Εθνικού (τότε Βασιλικού) θεάτρου, για την παράσταση που ανέβηκε στο Ηρώδειο (5.7.1937) με σκηνοθεσία του Δημήτρη Ροντήρη και μουσική διεύθυνση του Γεωργίου Λυκούδη. Οι κριτικοί της εποχής, στην πλειοψηφία τους, ακύρωσαν και την δεύτερη αυτή προσπάθειά του ––είχε προηγηθεί η μουσική του για την Ηλέκτρα του Σοφοκλή: Ο Γ. Πράτσικας (εφ. Τύπος, 6.7.1937) βρήκε πως «γίνεται κατάχρησις πνευστών και τυμπάνων» και πως «η έμπνευσις είναι συχνά άνισος»· ο Χ.Ε.Α. (εφ. Εστία, 6.7.1937) προτιμούσε την μουσική του Χαίντελ, «τελείως εναρμονιζομένην προς το πνεύμα του αρχαίου δράματος»· η Σοφία Κ. Σπανούδη παρατηρεί ότι ο Δ.Μ. «φαίνεται ακόμη πως κάνει παραχωρήσεις στον απολυτισμό της ρυθμικής κυριαρχίας για να σχηματίση […] μια κάποια μουσική ατμόσφαιρα, [η οποία] όμως συναποτελείται από τα πλέον ετερογενή στοιχεία» (εφ. Αθηναϊκά Νέα, 7.7.1937)· ο Χρ. Εκ. Αγγελομάτης αποφάνθηκε ότι «αδίκησαν την παράσταση ο χορός […] και η εξωφρενική μουσική του κ. Μητροπούλου […]», και θυμίζει στον μαέστρο που τόλμησε να γράψει μουσική «ότι άλλο η διεύθυνσις και άλλο η σύνθεσις», ενώ ο «ειδικός συνεργάτης» του περιοδικού Νεοελληνικά Γράμματα(10.7.1937) έκρινε ότι «απουσίαζε ολότελα το δημιουργικό πλαστικό μουσικό στοιχείο», το οποίο «αντικαθιστούσε μια εξωτερική ωραιόπαθη γνώση των σχολών της μουσικής ιστορίας δια μέσου των αιώνων, και η ευχέρεια της χρήσεως των ηχητικών τεμπρ (σ.σ. γαλλ. timbres) των οργάνων της συμφωνικής ορχήστρας», και προσέθετε πως και αυτή η χρήση γινόταν «με αυθάδικη […] ξεγνοιασιά, απάνω στο ρόλο που παίζει ο Λόγος στο θέατρο, και ειδικώτερα, στην αρχαία τραγωδία. […]. Όμως, ο κ. Μητρό­πουλος», κατέληγε ο κριτικός, «έχει δοσμένο τον εαυτό του στην ορχήστρα […]. Στο θέατρο έδωσε εκείνο τον “εαυτό” που δεν έχει: τον Συνθέτη. Φυσικά μας είναι δύσκολο να ζητωκραυγάσουμε και γι’ αυτό».

Βέβαια, οι πρωτοπόροι της Τέχνης κατακρίνονται κατά κανόνα γι’ αυτό, ακριβώς, που θα έπρεπε να επαινεθούν· στην περίπτωσή του ο Μητρόπουλος:

* κατακρίθηκε διότι δεν ακολούθησε μια ήδη διαμορφωμένη ευρωπαϊκή παράδοση που συνέδεε την “κλασική” μουσική με την “κλασική” αρχαιότητα κάνοντας άνιση –έναντι των εγχόρδων– χρήση των πνευστών και των κρουστών οργάνων·

Διαβάστε περισσότερα