Michail Lermontov (1814-1841), Δύο ποιήματα (μετφρ.: Ξένια Καλαϊτζίδου)
26Σεπ
Άτιτλο
Μπάυρον δεν είμαι ‘γω επ’ ουδενί,
Άγνωστος είμαι, προς στιγμή, απεσταλμένος,
Ωσάν αυτόν, ταξιδευτής και του ντουνιά διωγμένος,
Μόνο που ρωσική έχω ψυχή.
Νωρίς ξεκίνησα και πρώιμα θα σβήσω,
Φτωχοί θα είναι οι καρποί αυτού του νου.
Ελπίδων θραύσματα φορτίο έχουν αφήσει
Που κείται στην ψυχή, θαρρείς βυθός ωκεανού.
Άραγε ποιος μπορεί, ωκεανέ του ζόφου,
Τα μυστικά σου να γνωρίσει; Ποιος μπορεί
Τους στοχασμούς μου να διηγηθεί του όχλου;
Θεού πέραν κι εμού, άλλος κανείς!
1832
Διαβάστε περισσότεραΑφήστε ένα σχόλιο






