Αφιέρωση

 Αγιασμένο κορμί του Δεκέμβρη

τόπος παρθένος , γαλακτερός

 Ανάμεσα στο κοράκι και τον γλάρο ακούγεται

 η φωνή του ανθρώπου ˙ ποτάμι ακίνητο

Ας είναι η ψυχή του φίλου να στέργει

  σύντροφος στο κρύο και τη σιωπή

 Τόση σκέψη που δεν έγινε λόγος

Μα έτσι κι αλλιώς αναπόφευκτο τέλος

Μια μελωδία δίχως λόγια

Οι λέξεις θνητές , μα η αλήθεια μέσα βαθιά

  Η δική μου, η δική σου…