*

Πιστή Ελλήνων κόρη! μη θρηνείς τον ήρωα που πέφτει

Κι ο μόλυβδος του εχθρού το στήθος του τρυπά.

Μην κλαίς -εσύ δεν ήσουν που πριν απ’ την πρώτη μάχη

Του όρισες τιμής διαδρομή αιματηρά;

Προβλέποντας το χωρισμό βαρύ να μέλλει,

Μεγαλειωδώς  ο σύζυγος σού έτεινε το χέρι,

Το βρέφος του ευλόγησε με δάκρυα ευθύς,

Όμως το λάβαρο το μαύρο λευτεριά είχε σημάνει.

Σαν τον Αριστογείτονα, μυρτιά έπλεξε γύρω απ’ το σπαθί,

Ορμώμενος στη μάχη και αφότου πια είχε χαθεί,

Έργο μεγάλο κι ιερό  είχε κάνει.

(1821)