«Κάιν (1821), μονόλογος του Εωσφόρου» (2^η Πράξη, 2^η Σκηνή)

ΕΩΣΦΟΡΟΣ:

«Ανώτερος; Ανώτερος;!

Όχι! Μα τον ουρανό, που αυτός κρατεί,

και την άβυσσο, τ’ άπειρο κόσμων και βίου,

που μαζί του κρατάω κι εγώ – Όχι!

Έχω έναν Νικητή μου – πράγματι· μα όχι ανώτερό μου.

Σεβασμό έχει απ’ όλους – μα όχι από μένα:

Εγώ τον μάχομαι ενάντιος, όπως και τότε τον πολέμησα

στον ύψιστο Ουρανό – διά τους Αιώνας των Αιώνων·

και τ’ απροσμέτρητα χάη του Άδη,

και τ’ ατελείωτα βασίλεια του σύμπαντος,

και το ατέρμονο του άπειρου χρόνου,

όλα, όλα θα τα διεκδικήσω! Και κόσμο τον κόσμο,

και άστρο το άστρο, και σύμπαν το σύμπαν,

θα τρέμουνε στο ζύγι, μέχρις η υπέροχη

σύγκρουση πάψει, αν κάποτε είναι να πάψει –

πράγμα απίθανο, μέχρις τη δίψα να σβήσει ή αυτός ή εγώ!

Και τι θα μπορούσε να σβήσει την αθανασία μας

ή τ’ αμοιβαίο μας κι άσβεστο μίσος;

Ως κατακτητής, αυτός, θα ονομάσει το ηττημένο,

Κακό· όμως ποιo το Καλό που θα δώσει;