Καλό ταξίδι αγαπημένη μας Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ…

Ως φόρο τιμής στο πρόσωπό σου, καθώς ο έρωτας είναι αυτό που σύμφωνα με τα λεγόμενά σου γνωρίζεις για τον εαυτό σου «ξέρω μόνο ό,τι είμαι στον έρωτα» (Αγγελάκη-Ρουκ, 2014, σ. 115), θα ήθελα να σε αποχαιρετίσω με ένα κείμενο εμπνευσμένο από τις πρόσφατες, ποιητικές σου συλλογές «Της μοναξιάς διπρόσωποι μονόλογοι» και «Των αντιθέτων διάλογοι και με τον ανήλεο χρόνο», προσθέτοντας σε αυτούς τους διαλόγους τη δεσπόζουσα θεματική της έμπνευσής σου, τον έρωτα.*

`

Το ΕΓΩ, η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, κουβεντιάζει με τον Έρωτα.

Εγώ κι ο Έρωτας

ΕΓΩ Αχ! οι μυρωδιές του έρωτα απ’τις γλάστρες-μασκάλες…

ΕΡΩΤΑΣ Με καλείς ή νοσταλγείς; Μπορείς, μήπως, να γίνεις πιο σαφής;

ΕΓΩ Δεν είχα αντιληφθεί πως ΕΣΥ έχεις ανάγκη από προσκλήσεις… πόσο μάλλον, διευκρινίσεις;

ΕΡΩΤΑΣ Μομφή ή υπαινιγμός;

ΕΓΩ Αλίμονο, παραπήρες τον εαυτό σου στα σοβαρά… Εγώ απλά συνέλαβα στον αέρα έναν… θα τον ένιωσες… έναν ανεπαίσθητο ρυθμό και τον ενίσχυσα με λίγη ομοιοκαταληξία, αν και δεν το συνηθίζω. Σε καλό μου! Υπόσχομαι, θα προσπαθήσω να μην το ξανακάνω…

ΕΡΩΤΑΣ Για ελαφρύ με πέρασες; Με περιπαίζεις;

ΕΓΩ Εγώ; Με παρεξήγησες, για κοίτα εκεί, απέναντι … εκεί στη βιβλιοθήκη, ανήκω δημοσιευμένα σε αυτούς που αναγνωρίζουν τις βαρύτατες συνέπειες που αφήνει το πέρασμά σου.

ΕΡΩΤΑΣ Ναι, με έχεις αποκαλέσει και βαθιά επιπολαιότητα. Αν και δεν με πείθεις…  τουλάχιστον όχι ακόμα, δώσε μου την εξήγησή σου. Αφού το θέτεις έτσι.

ΕΓΩ Είχα την εντύπωση πως απρόσκλητος έρχεσαι, σχεδόν αόμματος. Εκεί που σε θέλουν αρνείσαι ή τουλάχιστον φέρνεις εμπόδια. Έχω το παράδειγμα της Πηνελόπης, αγανάκτησε να σε περιμένει, μόνη να ξεμένει, πιστή σε σένα να υπομένει. Τελείωσε το υφαντό και ξεκίνησε να συνθέτει ποιήματα…

κι εγώ με λέξεις θα κόβω

τις κλωστές που με δένουν

με τον συγκεκριμένο άντρα

που νοσταλγώ

όσο να γίνει σύμβολο Νοσταλγίας ο Οδυσσέας

και ν’ αρμενίζει τις θάλασσες

στου καθενός το νου