Terra proculvastis colitur Mavortia campis,

Thraces arant,acri quondam regnata Lycurgo;

Α’.Μέλισσες και Κεράσια

Τόσα χρόνια πάνε από τότε,που στη σκιά του μεγάλου δέντρου,

Γνώρισα το αίμα που έδωσε

Κεράσια δροσάτα,κεράσια παιδωμής

Και το σκυλί στα ερείπια,που αλυχτούσε τ’όνομά μου.

Εδώ,η ψυχή ενός ανθρώπου

Που πέρασε κάτω απ’την σιδεριά με τον κισσό,

Να μπει στο παλιό αρχοντικό

Που τώρα είναι άδειο.

Κανείς και συνάμα όλοι,

Σκληρές κ’αδύναμες γενιές·

Δολοφόνοι,κλέφτες,

Ενάρετοι κ’εξαίσιοι,

Ευεργέτες της λησμονιάς,

Όλοι σ’αυτό το σπίτι.

Τόσο ανόητοι που την ζωή τη ζούσαμε σαν μια παρτίδα σκάκι·

Θα κάτσουμε στο μπαλκόνι το απόγευμα,

Με τον καφέ μας να κρυώνει

Και ανάμεσα στην κουβέντα για τον καιρό και τις τιμές,

Θα παίξουμε μια παρτίδα σκάκι.

Δεν καταλαβαίνεις,πως για αυτές τις ρωγμές στους τοίχους

Φταίει η σιωπή;

Δεν καταλαβαίνεις,πωςγι’αυτή την παγωνιά

Φταίει το σούρσιμο του πιονιού;

Δεν έχουμε τίποτε να πούμε

Και παίζουμε μια παρτίδα σκάκι.