Κυριακή μετά τον πόλεμο

Για δυο που ξανανταμώνουν μια

Κυριακή μετά τον πόλεμο

μπορεί άραγε

να ξανανθίσει η έρημος της θάλασσας;

…αγάπα με –λέει αυτός– σαν επωδό

αγάπα με μ’ όλη σου τη δύναμη

με τη δύναμη μιας ρεβάνς για όλ’ αυτά τα χρόνια…

Όμως

…τους πρώτους τού πολέμου καιρούς

όταν δεν υπήρχαν Κυριακές

παρά μόνο μία άνοστη απελπισία, ένα σάστισμα

σήμαντρων, κατάλοιπο

καπνού που άραξε αρόδο

του τελευταίου ποσταλιού από το Άμστερνταμ…

Να, τώρα καταβροχθίζονται με τα μάτια,

δοκιμάζει ο ένας τον άλλον κρυφαγγίζουν τα χέρια

πάνω στο υφαντό του τραπεζιού.

…θάλασσα για χρόνια μονήρης

χρόνια προσμετρούμενα με κύματα

ένας άτονος θαλασσινός βραχίονας

καιρού που πέτρωσε στο διάκενο

της αφωνίας…

Είναι άραγε δυνατόν να ξανανθίσει η έρημος της θάλασσας;

Να όμως που αλληλοσμίζονται προσεκτικοί

ευγενικοί και σχεδόν τρυφεροί

– Βρετανός αυτός αυτή Φλαμανδή –

κι έπειτα ρίχνονται στο νταλαβέρι της σχέσης

σήμερα κιόλας που δεν είναι καν Κυριακή.

(1982)