ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

Σήμερα έρχομαι να σου μιλήσω, θάλασσα, όπως θα μιλούσα σε μένα.

Όπως παραμιλώ όταν είμαι μονάχος,

όταν αλαργεμένος απ’  τις θλιβερές ημέρες

που μας θωρούν μέσα απ’ τον ανθρώπινο οφθαλμό

ζυγώνω το ζοφερό και μοναχικό κάρβουνο

στην αφετηρία της ύπαρξης, στις ρίζες

όπου γλυκοχαράζει, πρωινό και σκοτεινό

το πρώτο χάδι της γης.

Να σου μιλήσω έρχομαι, θάλασσα, όπως θα μιλούσα σε μένα

σε τούτη την μεταλλική και φανταχτερή νυχτιά

ενόσω η σελήνη, από τα ύψη της, εξαπολύει

πάνω στα σύμπαντα ένα φως ασβεστούχο

και στη  λοξή εγκοπή του ορίζοντα λαβώνει

το σκληρό της, αργό και μονήρες οστό της.