Tο πάρτι είχε κανονιστεί από καιρό για τα καλά κι όλα ήταν έτοιμα για να ξεκινήσει.  Έπιπλα και σερβίτσια είχαν φύγει απ’ τη θέση τους,  ο μπουφές είχε στρωθεί με τα ποτά  και ο κος Τυπέογλου, σαν γνήσιος εραστής της γλώσσας, των κοινωνικών δικτύων και του τηλεφώνου, είχε κάνει τα πάντα για να μαζέψει κόσμο γύρω του.

Ο ντι τζει της βραδιάς, γνωστός σ’ όλους κι ως κύριος «Τριλαλό», σηκώθηκε από νωρίς εκείνο το πρωί, μένοντας ευσυνείδητα έξω από τον κόσμο τούτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Αφού πήρε τον καφέ του  στην  παραλιακή ως γνήσιος νάρκισσος, παραδόθηκε αμέριμνος, στη ρέμβη του εαυτού του.

Στις δέκα παρά τέταρτο το βράδυ, ο «Τρι Λα Λο» βγήκε από τη σκάλα του διαμερίσματος του, παρασέρνοντας στο διάβα του ό,τι έβρισκε μπροστά του μισοπιωμένος, μέχρι που έφθασε στο πλατύσκαλο, έξω από τη πόρτα του  διαμερίσματος όπου θα έπαιζε. Χτύπησε το κουδούνι. Η πόρτα άνοιξε σχεδόν αμέσως·  θόρυβος και  εικόνες  από τον κόσμο που τον περίμενε εναγωνίως, όρμησαν καταπάνω του.

Στο πάρτι, ήταν όλοι: ο τραπεζίτης, ο αλάνης, ο αλμπάνης, ο μπουχέσας, ο καλλιτέχνης, ο των δημοσίων σχέσεων, ο γκόμενος,  ο γκέι,  ο επιχειρηματίας,  ο  ρουτίνας,  ο Χρήστος,  το τεκνό, ο Άγης, το ώριμο τεκνό,  ο Πατήρ Γλυφούλιος, κάποιες φοιτήτριες, μια στραβή, δυο δημοσιογράφοι και η Βένια!!  Και ως συνήθως, μερικές άσχετες, έτσι για να υπάρχει εφεδρεία. Γιατί πώς να το κάνουμε· πάρτι γίνεται, κι όταν γίνεται ένα πάρτι,  όλο και κάτι στραβό μπορεί να συμβεί.

Οι περισσότεροι από τους καλεσμένους δεν γνωρίζονταν ούτε  με τα  μικρά τους ονόματα. Όμως αυτό που τους ένωνε, ήταν η μουσική τού μουσικού τους μάστορα «Τρι Λα Λο». Αλλά και κάτι παραπάνω: η δύναμη του αλκοόλ. Γιατί για τη γενιά του αλκοόλ, η αλκοόλη ήταν ότι το  καύσιμο για το κινητήρα. Χωρίς αυτό δεν υπήρχε ζωή. Ενέργεια καμιά.  Διάθεση κλάφτα. Από τη στιγμή όμως που κάποιο χέρι  κρατούσε ένα ποτήρι, τότε όλα ήταν πιθανά.  Κάτι σαν μολυσματική ασθένεια. Σαν ίωση γενική.  Κι όλα τ’ άλλα, απλώς, «υπόλοιπα». Για τα υπόλοιπα, εκείνη τη βραδιά, υπεύθυνο ήταν το μαγικό  χέρι του Τριλαλό.